Stom (heimelijke genoegens #3)

Heimelijke genoegens van het ouderschap Onze jongste telg zit momenteel in de “meisjes zijn stom” fase. Hij verwoordt het zelf anders, hij verkondigt namelijk (te pas en te onpas) dat hij allergisch is voor meisjes. Gelukkig zijn er een paar uitzonderingen, zoals zijn nichtje en zijn vriendinnetje (als in: speelkameraadje). Op school speelt hij wel met meisjes, maar daar vertelt hij liever niets over thuis. Want ja, dat zou natuurlijk stom zijn.

Het feit dat mama ook een meisje is (was…), dat ging aan onze knul totaal voorbij. Misschien maar beter ook, alhoewel het voor hem wel zou verklaren waarom mama soms van die stomme dingen doet (zoals oneindig lang kletsen met andere mama’s, veel te hard meezingen met de radio, een soort van verf op haar gezicht smeren om er zogenaamd beter uit te zien of heel vreemde bewegingen maken die ze vervolgens dansen noemt).

ninja-turtleToch bleek ons jongetje wel in de gaten te hebben, dat mama een uit de kluiten gewassen soort van meisje is. Hij gaf zijn moeder namelijk een bijzonder compliment afgelopen week. Tijdens het spelen, verklaarde hij: “Mama, jij bent een echte meisjes Ninja Turtle!”

Yes! Daar wordt elke moeder blij van, toch? Nou ja , misschien niet echt, maar ik vond het een ontroerend moment. Ik wilde hem knuffelen en een dikke kus geven, maar wist me in te houden. Natuurlijk zal hij nog vaak genoeg roepen, dat “mama stom is”, maar dan is dat in elk geval niet omdat mama een meisje is!

Binnenkort verkrijgbaar

nieuwNog nooit vertoond! Revolutionair! Dat zullen de reacties zijn wanneer ik mijn nieuwe winkel open. En die reacties kloppen. Het is nog nooit vertoond, maar geweldig in al zijn simpelheid. Het is haast onwerkelijk dat er nog nooit eerder iemand op hetzelfde idee is gekomen.

In mijn nieuwe winkel kun je terecht voor alle modellen in elke maat. Oud of nieuw, jij kiest welke je nu het beste past. Ze zijn verkrijgbaar in alle mogelijke kleuren. Allemaal tot net onder het oor.

Als opperbevelhebber van die prachtige winkel (met vershoudmagazijn erachter gesitueerd) kan ik je advies op maat geven. Ik ben namelijk ervaringsdeskundige! Dus: aarzel niet en kom snel langs voor een nieuwe.

De mooie gevel sluit prima aan bij mijn koopwaar en valt lekker op in het straatbeeld. Zodra ik besloten heb of het een ritssluiting of drukknoopsluiting zal worden, kan de productie starten. Met de nieuw op handen zijnde donorwet verwacht ik weinig problemen met de aanvoer van voldoende grondstof.

Verder denk ik nog na over een passende slogan. Iets zoals dit: “Yell, yell, koop hier je nieuwe vel!” of deze: “Voor elk wat vels”. Suggesties zijn welkom. Ik denk, dat het storm gaat lopen. Want zeg nou zelf, als je niet goed in je vel zit, waar kun je anders een nieuwe kopen?

Verwacht het onverwachte

4-stukjes-appelLeren is experimenteren en experimenteren is leren. Ouderschap is (voor mij persoonlijk althans) ook een proces van trial and error (excuseer mijn Frans). Werkt het niet op die manier, dan probeer ik het gewoon op een andere manier. Het meest genieten is het moment waarop een goed werkende methode gevonden is. Meestal dan. Soms is het experimenteren zelf en het bedenken van de mogelijke uitkomsten nog leuker.

Afgelopen week bijvoorbeeld. Oudste zoon krijgt altijd appel mee naar school. Altijd. Uiteraard is er geëxperimenteerd met andersoortig fruit. De uitkomst was zeer eenduidig: naar school moet een appel mee. Een appel in 4 stukken gesneden wel te verstaan.

Na de vakantie kwam er echter structureel 1 stuk van de gesneden appel terug mee naar huis. Aan welke variabele dat lag, dat is tot op heden onduidelijk. Wel werd mij duidelijk, dat er een nieuwe proef nodig was. Zo besloot ik onverschrokken om niet 4, maar 3 stukken appel in de tas te stoppen. Gedurende de dag bedacht ik allerlei scenario’s die zich konden voltrekken en moest om de 1 nog meer gniffelen dan om de andere.

Aan het eind van de dag was ik behoorlijk nieuwsgierig naar de uitkomst. Oudste zoon zei er niets van. Ook ik hield mijn mond. Zou het dan de optie zijn waarbij er alsnog 1 stuk appel over zou blijven? Gewoon, omdat er altijd 1 stuk over bleef? Het leek mij de mooiste optie. Ik verheugde me er stiekem al op om de volgende dag slechts 2 stukken naar school mee te geven. Vol verwachting opende ik de tas en maakte mij op om met de fruitdoos te gaan rammelen teneinde vast te stellen of er overgebleven appel in aanwezig was.

Verrassing, het bleek een optie waaraan ik helemaal niet gedacht had. De fruitdoos was totaal naar de gallemiezen. Niet alleen een grote scheur, maar er was zelfs een heel stuk af! Die had ik niet zien aan komen. Eigenlijk best erg natuurlijk, maar ik moest toch mijn uiterste best doen om mijn “boos-kijk-gezicht” op te zetten en de bijbehorende lichte stemverheffing te laten horen.

Of het nou een geslaagd experiment was? Geen idee. De stukken appel waren op en toen ik er zoonlief naar vroeg, zei hij dat hij nooit het aantal telde. Geslaagd of niet geslaagd, dit zijn (voor mij persoonlijk althans) wel de genietmomentjes van het ouderschap. Met kinderen weet je nooit wat je kunt verwachten!

Die mooie zomer

Fijn die eerste schooldagHier en daar zie je ze voorbij komen… de cartoons en foto’s waaruit blijkt hoe opgelucht ouders zijn dat de zomervakantie weer voorbij is. En jawel, die zijn grappig. Ik moet er meestal smakelijk om lachen. Zoals deze fotoserie… heel leuk! Fijn dat er wat te lachen valt, want ik heb er geen zin in. School kan me gestolen worden (ondanks dat het wel heel leuk is om de andere mama’s weer te zien).

Gelukkig hebben de kinderen er wel zin in, maar van mij mag de vakantie nog wel 6 weken duren. Maar goed, morgen moeten we weer. Morgen start het gekkenhuis weer. Morgen bestaan de dagen weer uit halen en brengen, halen en brengen, afspreken, clubjes, plat geappt worden in de diverse groepsapps, halen en brengen (en had ik al gezegd: halen en brengen). Mijn horloge wordt weer onmisbaar en in mijn telefoon komen weer talloze notities om er voor te zorgen dat er niks vergeten wordt.

Het is weer voorbij… die mooie zomer.

Over zwembaden en stilte

De teksten vloeien het toetsenbord uit. Letter na letter, woord na woord, zin na zin. Meestal dan toch. Het verhaal zat al in mijn hoofd, het verhaal hoefde alleen maar opgeschreven te worden. Een vertelsel over een visionair, over iemand die zijn tijd ver vooruit was, over een jongen met lef. Een los en nonchalant vertelsel met een kwinkslag en een serieuze ondertoon.

waterHet verhaal zou vertellen over hoe hij zo’n slordige 15 jaar geleden een onderneming begon in zwembaden. Het zou vermelden dat mijn ogen zo groot als schoteltjes werden toen hij me dat destijds vertelde en hoe hij als antwoord slechts een grote grijns op zijn gezicht toverde.

Hij zag de toekomst en durfde ernaar te handelen. Hij had gelijk! Inmiddels staat er ook bij ons (grotendeels gesponsord door lieve vrienden) een zwembad in de tuin. En niet alleen bij ons in de tuin, maar in ontelbaar veel meer tuinen. Zijn bedrijf zou een succes geworden zijn, een groot succes. Hij heeft het jammer genoeg niet mee mogen maken. Inmiddels is het alweer ruim 10 jaar geleden dat hij de strijd tegen kanker heeft verloren.

En daar schieten de woorden tekort. Wat kan één zo’n ellendige ziekte toch allemaal teweeg brengen. Wat is er eigenlijk sowieso onnoemelijk veel ellende op de wereld. Hoe kun je ooit woorden daarvoor vinden? Moet je dat eigenlijk wel proberen? Ik weet het niet. Misschien is stilte en leegte ook voldoende. Ik ben er in elk geval wel even stil van…

Het zou verboden moeten worden

“Jongens, nou is het genoeg geweest!” Een zin die ik te vaak gebruik, een zin die ik soms ook net wat harder zeg (roep…) dan ik eigenlijk had gewild. Een zin waaruit mijn eigen onvermogen en frustratie blijkt, maar die ik desalniettemin vandaag wel uit zou willen schreeuwen.

Het is echt genoeg geweest nu. Het hoeft niet meer. Klaar ermee. Het zou gewoon verboden moeten worden. Een algeheel groeiverbod, dat moet er komen. Laat al die kinderen er nu maar eens mee stoppen! Zijn ze nou helemaal be-la-tafeld? Dat gegroei is helemaal nergens voor nodig. Ze zijn perfect zoals ze zijn. Niks meer aan doen, zeg ik.

Let them be littleIk vond eigenlijk dat Moeder Natuur het prima voor elkaar had. Zo heeft ze bijvoorbeeld ervoor gezorgd dat je een fiks aantal maanden kunt wennen aan het idee dat er een kind geboren wordt. Erg fijn dat het er niet zomaar ineens uit floept en dat het ook niet meteen kan praten en lopen. Het gaat allemaal stap voor stap. Erg fijn voor de ouders, die op die manier langzaamaan mee kunnen groeien met het opgroeiende kind.

Maar Moeder Natuur is vergeten om het heel geleidelijk te laten gaan… het gaat met sprongen. Grote sprongen. En laat ik nou niet bepaald goed zijn in hoog (of ver) springen. Ik hou onze springende kinderen niet meer bij. Had Moeder Natuur niet ergens een ingebouwde rem kunnen maken, die ouders die het even niet meer bijhouden in kunnen schakelen om de boel (tijdelijk) wat te vertragen?

Broeken die een paar weken geleden gekocht zijn, zijn inmiddels “hoogwater” exemplaren geworden. Spelletjes die tot voor kort vaak gespeeld werden, worden aan de kant geschoven, want “te baby-achtig”. Meten met mama (wie het langst is) zorgt voor veel hilariteit (bij de kinderen, niet bij de kleine mama – tegenwoordig ook wel “mamaatje” genoemd). En er moet losgelaten worden (door moeders, die dat nou juist niet zo makkelijk vindt).

Het moge duidelijk zijn, het gaat me allemaal te snel. Vanochtend dacht ik even een medestander in onze jongste te hebben gevonden. Hij vertelde dat hij niet naar groep 2 wilde en ook niet naar groep 3. De glimlach op mijn gezicht verdween echter, toen hij vervolgde, dat hij meteen naar groep 4 wil (waar zijn grote broer nu in zit).

Help! De kinderen groeien! Waar is de noodrem?

Wen er maar aan!

wendingHet was hooguit de derde keer dat ik het deed. Ik was het zat en ik wilde er iets aan doen, dus deed ik het. Die witgrijze haren die in steeds grotere getale op mijn hoofd verschenen, die moesten wijken! Wijken voor een fris kleurtje, dat niet al te opvallend was. Gewoon een kleurtje uit een pakje, niet al te permanent (want stel, dat het er vreselijk uit kwam te zien…). Het pak met de verf was inmiddels al een tijdje in huis en eindelijk raapte ik mijn moed bij elkaar.

Ik was home alone en dat leek mij een mooie gelegenheid. En jawel, het lukte! De grijswitte haren vielen in het niet door de nieuwe, lichtere (en blondere) kleur. Missie geslaagd. Althans, dat vond ik voordat ik de commentaren van de mannen in huis hoorde. De jongste vroeg: ”Mama, waarom is je haar oranje?”, de oudste… Ach, het kwam er op neer dat ze geen van allen enthousiast waren.

Dat kan ook best, dat mag ook best en het is ook best te begrijpen. De vrouw des huizes veranderde immers nooit van haarkleur en nu, zomaar, ineens, zonder waarschuwing vooraf, deed ze dat wel! En ze had kunnen weten, dat wijzigingen (in wat voor vorm dan ook) zonder vooraankondiging niet in goede aarde vallen bij haar gezin.

Nu de uitgroei goed zichtbaar begint te worden, zijn de heren er aan gewend en zeggen ze er (haast) niks meer over. Gelukkig ben ik niet voor 1 gat te vangen! Ik heb een sluw plannetje bedacht. Volgende week gaat het gebeuren… ik denk dat ik ga voor knalgeel (mooi op tijd voor de Tour de France). Daarna lijkt blauw me wel wat en over een poosje wordt het roze. Constante verandering zorgt immers ook voor gewenning, toch?

Of je worst lust

whats the worstZo, de tafel is gedekt. Voor we aanvallen eerst nog even een vest halen boven, het is toch frisser dan ik dacht. Wanneer ik naar beneden ga, zie ik het al. Onze jongste knul komt me tegemoet lopen met een twinkel in zijn ogen en een grote grijns op zijn gezicht. Niet zomaar een grijns, nee, het is zijn “als ik op deze manier lach, dan zal ik er wel mee weg komen” grijns.

Nog voor ik kan vragen wat er aan de hand is (want er is overduidelijk iets gebeurd dat niet door de beugel kan), zegt hij het zelf al. “Mama, ik heb worst op. Zonder boterham.” Terwijl hij het zegt, kijkt hij me stralend aan. Ik probeer een glimlach te onderdrukken en wil streng doen. Voor ik mezelf herpakt heb, produceert hij een schaterlach en hou ik het ook niet meer.

Hij heeft het weer voor elkaar gekregen. Gelukkig weet ik nog wel wat opvoedkundig verantwoorde tekst uit te brengen (iets in de trant van: fijn dat je zo eerlijk bent, maar niet meer doen hoor). Ik besef dat dat nou niet echt veel indruk zal maken en neem mezelf voor dat ik er een volgende keer echt niet meer in trap.

Onze boef geeft me vervolgens een dikke kroel (om het goed te maken??) en wil wederom worst maar deze keer met een boterham. Nu maar flink oefenen om die grijns te weerstaan, voordat hij een leeftijd bereikt waarop ie grotere, (nog) ernstigere dingen mispeutert en er mee probeert weg te komen!

CSI Kitchen

Compositietekening

Compositietekening

 

Signalement: donker, van gemiddelde lengte, middelbare leeftijd, gevaarlijk (staat voortdurend op scherp).

Als vermist opgegeven op woensdag 1300 uur. Laatst gezien op dinsdag om 1130 uur.

Vermoedelijk plaats delict: de keuken. Ooggetuige geeft tijdens verhoor aan dat er een appeltje te schillen was met de vermiste.

Sporenonderzoek liep spaak vanwege het verdwijnen van de betreffende schillen in de GFT bak. Mogelijk is vermiste bij het wekelijks legen der containers verdwenen naar onbekende bestemming.

Volgende keer in CSI Home: heropening van cold-case: de vermiste sok.

Heimelijke genoegens #2

genoegens 2Zodra er kinderen zijn, is het gedaan met je privacy. Rustig aan de telefoon, ontspannen in bad, alleen naar de wc, het is allemaal verleden tijd. Het lijkt wel of ze het ruiken. Zodra je een poging waagt, staan ze ineens voor je neus en hebben ze je enorm dringend nodig. En dan wel meteen, nu, nee, even wachten kan echt, echt niet.

En hoe zeer ik ook genoten heb van de peuterpraatjes en gekke streken van onze jongste… nu hij kleuter is geworden, gaat er een (herontdekte) wereld voor me open. Zo lukt het nu om ongestoord te bellen, zonder krijsende of anderszins kabaal makende kinderen op de achtergrond. Wat een zaligheid! Rustig op de wc zitten, zonder allerlei dringende problemen op te moeten lossen vanachter de gesloten deur. Wat een rust!

En dan de aller, aller fijnste… ontspannen in bad! Wat een ongekende luxe. In bad kunnen gaan, zonder jengelende kinderen die proberen de deur te forceren. Mooi en grappig dat de komst van kinderen je laat genieten van kleine momenten, die voorheen vanzelfsprekend waren.