De grote opruiming

Een maand geleden begon ie: de grote opruiming. Het leek me een uitstekend idee om het hele huis op te ruimen en te poetsen, zodat er tijdens de zomervakantie relaxed kon worden en alleen het hoognodige gedaan hoefde te worden. Iets dergelijks had ik een paar jaar eerder van een collega-moeder gehoord en toen zij het vertelde, leek het me een perfect plan.

ClutterVoor haar waarschijnlijk wel, maar in ons huis is er helemaal niets van gekomen. Sterker nog, het is complete chaos. Overal staan nu dozen en zakken die ofwel bestemd zijn voor het goede doel ofwel met de vuilnisman mee naar huis mogen ofwel een nieuw plaatsje in ons eigen huis dienen te krijgen. Zucht. Het huis begon te lijken op een exacte kopie van het binnenste van mijn hoofd (veel te vol met allerlei overbodige ballast die overboord gekieperd dient te worden).

En ik wist het niet meer. Ergens tussen alle stofnesten en spinnenwebben in mijn hoofd moest de oplossing zitten. Ik had immers genoeg gelezen over de beste manier om chaos aan te pakken. Dat was het! Ik had het toch gelezen?… en ineens bedacht ik een manier waarop ik de stofnesten, spinnenwebben en overdaad aan spullen kon wegwerken. Eigenlijk zo simpel, dat ik het inderdaad al lang zelf wist. Het zat al heel lang ergens verstopt in een hoekje van mijn hersens.

Het antwoord? Spullen zijn geen herinneringen, herinneringen zitten in jezelf! In ons huis zitten zoveel speciale spullen die doen denken aan heel speciale mensen, dat het me moeilijk valt om er afscheid van te nemen. Dat begint al tijdens het opruimen, dan is er de twijfel over welke stapel gekozen dient te worden. Maar de herinneringen blijven, die zitten niet vast aan dingen, maar die zitten vast in je hoofd en je hart!

Dus? Doen! Niet denken! Uhm, waar wacht ik dan nog op? En jij? Hoe zit het met jou?

Over tractoren en grote billen

Voor de twee jonge jongens in huis draait het leven vooral om dingen met wielen. Dingen met wielen die heel groot en sterk zijn of heel snel kunnen rijden of waarmee stunts uitgehaald kunnen worden, dat zijn de mooiste. Momenteel is de jongste gek van treinen en de oudste van tractoren.

Er bevinden zich zodoende heel veel wielen in en rondom ons huis. De liefde strekt niet alleen tot het speelgoed, nee, youtube filmpjes zijn ook favoriet. Dus ging ik in de weer met het samenstellen van verantwoorde playlists en het instellen van de algemene filter van youtube. Alles onder controle!

Maar ja, die playlists worden op den duur saai en als je zelf kunt typen, dan wil je liever zelf je filmpjes zoeken. Dat, althans, was de mening van onze oudste. En ik vond dat eigenlijk best wel goed van hem. Meer zelfstandigheid, hup, aanmoedigen die handel!

bigbudDe laatste tijd vond ie gewone trekkers (het woord tractoren wordt bij ons nooit gebruikt) een beetje te, nou ja, te gewoon. Van papa had hij gehoord over de allergrootste trekker: de Big Bud. Een prachtig, indrukwekkend groot, wit exemplaar waar hij vervolgens alle filmpjes van wilde bekijken. De eerste paar keer hadden wij de zoekterm ingetypt, maar van de week was ik ergens mee bezig terwijl zoonlief alleen achter de tablet zat…

Uit de woonkamer klonk ineens “Ieuw!” en “Jakkes!” en er volgden meer van dat soort kreten. Terwijl ik naar de kamer liep, verscheen er slechts één scenario in mijn gedachte. Het zal toch niet? Had ie een typefout gemaakt en had hij in plaats van D in Bud een T ingetypt? Als ik die combinatie al kan maken (big but(t) / trekkers…), dan kan het script van een zoekmachine dat zeker. Ik zag allerlei onsmakelijke beelden van grote (al dan niet blote) billen en voor ik er nog heftigere ideeën bij kon krijgen, had ik de tablet al uit zijn handen gegrist en keek ik naar…

…een zwart scherm. Pfff, gelukkig. Geen obsceniteiten in dit huis. Nog niet, want er gaat een tijd komen dat het geen typefout meer zal zijn, dat ze er heel bewust naar op zoek gaan (en dat er geen “jakkes” bij geroepen zal worden). Misschien toch maar eens gaan verdiepen in goeie filters. Alhoewel, nieuwsgierig blijven ze toch en verbieden maakt het juist extra interessant. Nou ja, we zien wel. Zo’n filter is wel prima voor het stimuleren van de inventiviteit… Ik ben er nog niet uit. Voorlopig is er de opluchting dat het dit keer ging om vals alarm!

Het beste advies ooit

Regelmatig hoorde je de vraag terugkomen in interviews. En hoewel het tegenwoordig wat meer uit de gratie is geraakt, kom je die bewuste vraag toch nog wel eens tegen. Ik heb het over deze: “Wat is het beste advies dat je ooit gekregen hebt?”

Advies is er natuurlijk in verschillende soorten en maten, soms duidelijk herkenbaar, soms een beetje vermomd. Fijn dat er mensen zijn die de moeite nemen om advies te geven, alhoewel niet alle advies even bruikbaar of uitvoerbaar blijkt. Daarmee kom ik eigenlijk meteen op het beste advies ooit.

intuitieToen onze eerste telg net geboren was, kwam onze huisarts spontaan en onverwacht even langs (zoals een dorpsarts dat weleens pleegt te doen) om te kijken. Met mijn kersverse moederschap kwamen nogal wat nieuwe onzekerheden om de hoek kijken en de beste man voelde dat haarscherp aan. “Vertrouw op je intuïtie en jezelf!” dat was wat hij me vertelde toen hij weer weg ging.

In de loop der tijd ben ik zijn woorden steeds meer gaan waarderen en heb ik er voor mezelf een stukje aan toegevoegd: “Vertrouw op je intuïtie en geloof in jezelf!” Dat het niet alleen geldt voor onzekere mama’s, daar ben ik van overtuigd. Het is op alle vlakken toepasbaar, maar in het oerwoud van adviezen betreffende opvoeding, is het een heel fijne houvast!

Manieren van opvoeden zijn net zo talrijk en verschillend als ouders en hun kinderen. Niet voor niets zijn er zo ontzettend veel boeken over geschreven, televisieprogramma’s over gemaakt en websites voor ontworpen. Voor mij is opvoeden een weg zien te vinden die goed voelt voor jezelf als ouder en waarbij je het vertrouwen hebt, dat je het beste voor je kind(eren) voor ogen hebt. Hoe je dat doet, bepaal je helemaal zelf (samen met de andere opvoeder, indien aanwezig, natuurlijk).

En jawel, natuurlijk is het fijn om handvatten te hebben en wat is nu fijner dan het besef dat je die handvatten kunt benutten naar eigen inzicht? Dus: Vertrouw op je intuïtie en geloof in jezelf!

De schaamte voorbij, het zwembad in

[cryout-pullquote align=”left|center|right” textalign=”left|center|right” width=”33%”]Heerlijk, de zomer! Daar word je blij van![/cryout-pullquote] Genieten van de vrijheid van de vakantietijd, het warme zonnetje en verkoeling opzoeken bij (of in) het water. Dat was hoe ik er over dacht tot een paar weken terug. Het afgelopen jaar was pittig en ik ben een emotie-eter. Die combinatie zorgde ervoor dat ik behoorlijk ben uitgedijd. Niet erg gezond en al helemaal niet erg fraai.

Met de warmte van de afgelopen tijd kwam ook de behoefte aan verkoeling. Dus waterpistolen uit de kast gehaald, poedelbadje opgeblazen en gaan! Helaas worden de kids groter en met het groter worden, groeit ook hun behoefte aan meer dan alleen wat gespetter. Het buitenbad in het nabij gelegen dorp, dat moest bezocht worden. Het zweet was me al uit gebroken vanwege de warmte, maar nu brak daarbij ook nog het koude zweet uit. Nee! Ik wil niet, ik ga niet, ik doe het niet. Punt.

weegschaal copyMaar stiekem wilde ik wel, heel graag zelfs. En al was het niet voor mezelf, dan toch zeker voor de kinderen. Het eerste bezoek lukte nog met kleren aan, maar ik vond dat ik de tweede keer toch echt een stap verder moest. Thuis had ik mezelf in badpak van alle kanten bekeken en hoopte op een megacrashdieetwonder dat er voor zou zorgen dat ik binnen 5 tellen alle overtollige ponden kwijt raakte.

Eenmaal bij het zwembad was het heerlijk. Spelende, spetterende kinderen die het naar hun zin hadden. Op zich al genieten genoeg, maar ik wist dat de kleine uk het heerlijk zou vinden als mama ook mee zou zwemmen. Adem in, adem uit en uit met die jurk. Het hele eind (het leek wel de marathon) lopen naar het zwembad zonder die jurk verliep normaal. Niemand die flauwviel bij de aanblik van mijn Engels-witte kalkoenenbillen en niemand die me nariep dat ik snel mijn jurk weer aan moest trekken.

Tot zover viel het mee. Niemand leek het wat uit te maken hoe zwaar ik wel niet was of ze deden heel netjes goed hun best om dat te verbergen. Het was gewoon een fijne middag, heerlijk relaxed en voor herhaling vatbaar! Later besefte ik, dat iedereen wel iets heeft waar hij of zij onzeker over is. En dat wanneer iemand zich stoort aan mijn verschijning, dat dat hun probleem is, niet het mijne. Van binnen ben ik dezelfde gebleven als 20 kilo terug. Die kilo’s gaan er wel weer af, maar eerst richt ik mijn energie op het verwerken van een aantal verdrietige dingen. Tot die tijd, ben ik te zwaar. Jammer, maar ik schaam me er niet meer voor!

Waar is de tijd gebleven?

“Mama, kom mee naar beneden!” Ons kleine mannetje staat klaarwakker naast het bed. “Mama, de nacht is voorbijhij…” Zuchtend en met halfgesloten ogen kijk ik op mijn telefoon en zie dat het 10 over 5 is. Het zal weer eens niet. Ik weet het nog te rekken tot half 6, maar dan wordt het volume van zijn stem dusdanig luid dat de andere mannen in het gezin ook dreigen wakker te worden.

rennenMet een enorme hoeveelheid gegaap en ogen die nog steeds niet helemaal open willen, zet ik koffie. Even rustig wakker worden. Eenmaal redelijk wakker ruim ik wat spullen op die gisteren zijn blijven liggen. Tja, dan maar meteen de vaatwasser uitruimen. Daarna de krant halen, oeps, die is er natuurlijk nu nog niet. Inmiddels is de tweede telg ook wakker en eist aandacht (lees: eten en drinken) op. Zo kabbelt de vroege ochtend voort met veel koffie, van alles te doen en de eerstvolgende keer dat ik op de klok kijk, is het alweer kwart voor acht. Shit! Dat wordt toch nog haasten om de oudste op tijd op school te krijgen.

Hoe kan dat nou ineens? Ik meen me een tijd te herinneren, dat ik een kwartier voor ik moest vertrekken opstond en me zelfs dan niet hoefde te haasten. Ach ja, dat was in de tijd dat ik gewoon aan kon trekken wat ik wilde zonder me zorgen te hoeven maken over zichtbare vetrolletjes of “turkey drum sticks”. En o ja, toen hoefde er nog geen dikke laag verzorgende, rimpelverminderende crème gesmeerd te worden. Dat was voor er kinderen rondliepen die allerlei dingen dringend geregeld wilden hebben (Mam, mag ik een elastiekje voor de dierenplaatjes? Mama, waar is mijn Thomas de trein? Mahama, mijn broek is vies. Mam! Hij doet me pijn…). En ook voordat ik er voor moest zorgen dat die kinderen, gekleed, gevoed en wel, netjes op tijd op school moesten verschijnen.

Vandaag is het me weer gelukt, de oudste is op tijd afgeleverd (ondanks perikelen met slippers op de fiets, huilbuien om een zonnebril en een verdwenen drinkbeker) en de jongste zit met een appeltje achter de tablet. Ik weet het, niet heel pedagogisch verantwoord, maar het is toch echt weer even tijd voor koffie. De tweede kan staat te pruttelen en zo meteen kan ik er weer vol tegenaan.

Mist u iets?

Het doen van de dagelijkse boodschappen is nou niet exact één van mijn grootste hobby’s. Dat de plaatselijke supermarkt inmiddels is overgenomen door een erg grote keten (van zo ongeveer de grootte van een olifant), maakt het leed enigszins draaglijk. Het is een fijne supermarkt, ruim opgezet, overzichtelijk en klantvriendelijk.

laat t wetenBij mijn laatste bezoek viel mijn oog ineens op één van die fijne zekerheden die fraai bij hun zo zorgvuldig opgebouwde imago passen. Daar stond het, pal boven de diepvrieserwtjes en spinazie à la bloep, geschreven in grote, dikke letters: “Mist u iets? Laat ’t weten.” Het verbaasde me dat het me nooit eerder was opgevallen, maar ik wachtte geen seconde en ging op zoek naar de supermarktmanagermeneer.

“Zeg supermartkmanagermeneer, ik wil u zeggen dat ik iets mis.” zo begon ik het gesprek met de vriendelijke ogende man. “Vertelt u het maar, mevrouw.” ging het gesprek veelbelovend verder. “Uhm, ik mis mijn vader, meneer de supermarktmanagermeneer.” “Ah zo”, antwoordde hij, “dat is niet zo mooi, mevrouw. Uw vader is al enige tijd geleden uit het assortiment genomen.”

Mijn teleurstelling verbergend, wist ik uit te brengen: “Maar waarom dan toch? Van de mijne is de uiterste houdbaarheidsdatum overschreden.” De meneer fronste zijn wenkbrauwen en meldde met ernstige stem: “Mevrouw, u zult het zonder uw vader moeten doen. Er is gewoonweg niet genoeg vraag naar. U bent de enige die er ooit naar heeft geïnformeerd. Ik begrijp dat u zo’n uniek exemplaar mist, maar eerlijk gezegd was uw vader gewoon onbetaalbaar.”

Ergens in de verte klonk het bliepgeluid van een scanapparaatje en ik schrok op uit mijn dagdroom. Met een grote grijns op mijn gezicht bliepte ik het pak erwtjes en liep naar de kassa.

Tips voor kleine piekeraars!

[cryout-pullquote align=”left|center|right” textalign=”left|center|right” width=”33%”]Lastig hoor, zo’n kleintje dat zich overal zorgen om lijkt te maken.[/cryout-pullquote] Mijn zoontje is er zo eentje, zo’n gevoelig knulletje dat over vanalles (te) diep nadenkt. Suf gepiekerd heb ik me (van wie zou hij het hebben…) om maar iets te bedenken om het makkelijker voor hem te maken. Talloze ervaringen rijker (waarbij de ene methode succesvoller bleek, dan de andere), durf ik te zeggen dat ik beschik over een aantal prima wapens om het piekeren te lijf te gaan! Lees meer…

Ekspliko uitgelegd

[cryout-pullquote align=”left|center|right” textalign=”left|center|right” width=”33%”]De weg kwijt in het oerwoud van informatie?[/cryout-pullquote]

Ekspliko is jouw online magazine dat je weer op het juiste spoor zet! Het vinden van informatie lijkt tegenwoordig kinderspel, maar door de grote hoeveelheid is het juist moeilijk om exact dat betrouwbare stukje informatie te vinden waar je naar op zoek bent. Lees meer…