Stop met politieagent spelen!

Na weer een dag vol waarschuwingen en afkoelperiodes (van zowel de kinderen als hun moeder), was ik het zat. Natuurlijk wil ik dat de kinderen zich netjes en goed opgevoed gedragen, maar om ze telkens weer te wijzen op wat er niet mag en wat ze (in mijn ogen) fout doen… Niet leuk. Punt.

Verslaafd als ik ben aan Pinterest (en stiekem ook aan allerlei andere zaken op het wereldwijdeweb), had ik het al vaker voorbij zien komen. Sterker nog, ik had er al eens gebruik van gemaakt. Beloningskaartjes! Een tijdje terug had ik namelijk de verstopte paaseieren gevuld met dergelijke kaartjes (heel verantwoord, in plaats van de -bij ons- gebruikelijke snoepjes). Ik was wat onzeker over hun reactie, maar dat was nergens voor nodig. Ze werden er direct erg blij van!

Inmiddels heb ik de kaartjes van toen wat aangepast. Ik heb ze voorzien van pictogrammen voor de jongste die nog niet kan lezen, vrolijke kleurtjes en de kaartjes met “gefopt” heb ik verwijderd (het moet een beloning zijn, geen grapje). Ze zijn in een pot gestopt en wanneer ze iets goeds hebben gedaan, dan mogen ze grabbelen. Voortaan probeer ik de nadruk te leggen op het positieve. Zo, die politiepet kan in de kast!

Mocht je er zelf mee aan de slag willen, hier kun je gratis de beloningskaartjes in PDF format downloaden. Wil je liever een blanco versie? Laat het weten in de reacties en ik maak er eentje voor je.

 

 

Een soort van lief

Hoewel ik zo m’n best had gedaan om het niet te laten gebeuren, gebeurde het natuurlijk toch. Ik plofte neer op de rand van het bed van onze jongste telg en daar ontsnapte ie… een enorme zucht.

Het was een drukke dag geweest en ik was blij dat tenminste één van onze lawaaimakers naar bed mocht. Gelukkig, bijna rust in de tent. Bijna met de benen omhoog, languit in de bank voor de tv hangen. Wat kan een mens (lees: mama of papa) tevreden zijn met de simpelste dingen! Maar goed, zo ver was het nog niet. Nog geen bankgehang voor moeders, eerst nog even ervoor zorgen dat de kinders in bed kwamen te liggen en daarin zouden blijven gedurende de gehele nacht.

Hoewel ik hoopte, dat onze knul die diepe, diepe zucht niet in de gaten had, had hij dat natuurlijk toch. Hij keek me aan en zei: “Het valt niet mee om het enige meisje te zijn.” De daaropvolgende verbaasde blik in zijn ogen toen ik hem een dikke, lange, stevige knuffel gaf, kon ik toen niet helemaal plaatsen. Wat een lieverd was het, wat een enorme blijk van medeleven op zo’n jonge leeftijd al. Wauw, dacht ik. Ik had nog net geen tranen in mijn ogen, maar eerlijk is braaf, dat scheelde niet veel. Even ter mijn verdediging, ik was erg moe, dus dat niemand nu denkt dat ik heel sentimenteel ben of zo.

Mijn ontroering over zoveel inlevingsvermogen was echter niet van heel lange duur. Toen ook onze oudste zoon ingestopt en wel in zijn bed lag, ik mezelf languit in de bank had gedrapeerd, kwam het eerste reclameblok op televisie. “Wat leuk, die nieuwe film van de Smurfen, het is wel een idee om daar met z’n allen naar toe te gaan.”, zo was mijn eerste gedachte. Direct daarna gevolgd door: “Nee, het is niet waar! Daar heeft ie die zin vandaan!” Blijkbaar zat Smurfin in een dip vanwege alle blauwe haantjes met strakke witte broeken die steeds maar om haar heen smurfen. “Het valt niet mee om het enige meisje te zijn.”, zo vertelt de voice-over ons. Goed onthouden door onze eigen smurf en ik vind het (ondanks dat de teleurstelling behoorlijk groot is) op zich knap dat hij het op precies het juiste moment wist te brengen. Dat is ook best wel, eigenlijk, een soort van lief!

Ik zie er geen gat in

Hopeloos ouderwets. Een sticker met die woorden zou op mijn voorhoofd geplakt kunnen worden. Volgens onze oudste zoon. En eerlijk gezegd, heeft ie gelijk. Zo’n sticker zou de waarheid weergeven. Ik ben geworden wat ik nooit wilde zijn. Hopeloos ouderwets.

Zoonlief wil namelijk ook zo’n versleten broek met van die gaten. Een broek die zelfs als buitenspeelbroek zou worden afgedankt. Een broek die niet in de Zak van Max mee zou mogen (want kapot) en derhalve in de kliko zou belanden. Zo’n broek. Ik wil die niet voor hem kopen.

Het druist tegen allerlei principes in. Zo vind ik het onzin om te betalen voor iets dat stuk is. Vooral iets dat juist door de stukheid dubbel zo duur is dan een gaaf exemplaar. En vind ik het feit, dat “iedereen er één heeft” des te meer reden om er geen te kopen. Tot voor kort was oudste zoon het daar mee eens (zo verklaarde hij een tijdje terug heel stellig: “dat merk hoef ik niet hoor mam, want daar loopt iedereen mee.”).

Nu moet er dus wel een broek komen waar iedereen mee loopt. Nou ja, misschien moet ik maar gewoon overstag. Kan best dat ie heel lekker zit, zo’n broek waar iedereen mee loopt. Dat is ook wat waard.

Stom (heimelijke genoegens #3)

Heimelijke genoegens van het ouderschap Onze jongste telg zit momenteel in de “meisjes zijn stom” fase. Hij verwoordt het zelf anders, hij verkondigt namelijk (te pas en te onpas) dat hij allergisch is voor meisjes. Gelukkig zijn er een paar uitzonderingen, zoals zijn nichtje en zijn vriendinnetje (als in: speelkameraadje). Op school speelt hij wel met meisjes, maar daar vertelt hij liever niets over thuis. Want ja, dat zou natuurlijk stom zijn.

Het feit dat mama ook een meisje is (was…), dat ging aan onze knul totaal voorbij. Misschien maar beter ook, alhoewel het voor hem wel zou verklaren waarom mama soms van die stomme dingen doet (zoals oneindig lang kletsen met andere mama’s, veel te hard meezingen met de radio, een soort van verf op haar gezicht smeren om er zogenaamd beter uit te zien of heel vreemde bewegingen maken die ze vervolgens dansen noemt).

ninja-turtleToch bleek ons jongetje wel in de gaten te hebben, dat mama een uit de kluiten gewassen soort van meisje is. Hij gaf zijn moeder namelijk een bijzonder compliment afgelopen week. Tijdens het spelen, verklaarde hij: “Mama, jij bent een echte meisjes Ninja Turtle!”

Yes! Daar wordt elke moeder blij van, toch? Nou ja , misschien niet echt, maar ik vond het een ontroerend moment. Ik wilde hem knuffelen en een dikke kus geven, maar wist me in te houden. Natuurlijk zal hij nog vaak genoeg roepen, dat “mama stom is”, maar dan is dat in elk geval niet omdat mama een meisje is!

Verwacht het onverwachte

4-stukjes-appelLeren is experimenteren en experimenteren is leren. Ouderschap is (voor mij persoonlijk althans) ook een proces van trial and error (excuseer mijn Frans). Werkt het niet op die manier, dan probeer ik het gewoon op een andere manier. Het meest genieten is het moment waarop een goed werkende methode gevonden is. Meestal dan. Soms is het experimenteren zelf en het bedenken van de mogelijke uitkomsten nog leuker.

Afgelopen week bijvoorbeeld. Oudste zoon krijgt altijd appel mee naar school. Altijd. Uiteraard is er geëxperimenteerd met andersoortig fruit. De uitkomst was zeer eenduidig: naar school moet een appel mee. Een appel in 4 stukken gesneden wel te verstaan.

Na de vakantie kwam er echter structureel 1 stuk van de gesneden appel terug mee naar huis. Aan welke variabele dat lag, dat is tot op heden onduidelijk. Wel werd mij duidelijk, dat er een nieuwe proef nodig was. Zo besloot ik onverschrokken om niet 4, maar 3 stukken appel in de tas te stoppen. Gedurende de dag bedacht ik allerlei scenario’s die zich konden voltrekken en moest om de 1 nog meer gniffelen dan om de andere.

Aan het eind van de dag was ik behoorlijk nieuwsgierig naar de uitkomst. Oudste zoon zei er niets van. Ook ik hield mijn mond. Zou het dan de optie zijn waarbij er alsnog 1 stuk appel over zou blijven? Gewoon, omdat er altijd 1 stuk over bleef? Het leek mij de mooiste optie. Ik verheugde me er stiekem al op om de volgende dag slechts 2 stukken naar school mee te geven. Vol verwachting opende ik de tas en maakte mij op om met de fruitdoos te gaan rammelen teneinde vast te stellen of er overgebleven appel in aanwezig was.

Verrassing, het bleek een optie waaraan ik helemaal niet gedacht had. De fruitdoos was totaal naar de gallemiezen. Niet alleen een grote scheur, maar er was zelfs een heel stuk af! Die had ik niet zien aan komen. Eigenlijk best erg natuurlijk, maar ik moest toch mijn uiterste best doen om mijn “boos-kijk-gezicht” op te zetten en de bijbehorende lichte stemverheffing te laten horen.

Of het nou een geslaagd experiment was? Geen idee. De stukken appel waren op en toen ik er zoonlief naar vroeg, zei hij dat hij nooit het aantal telde. Geslaagd of niet geslaagd, dit zijn (voor mij persoonlijk althans) wel de genietmomentjes van het ouderschap. Met kinderen weet je nooit wat je kunt verwachten!

Die mooie zomer

Fijn die eerste schooldagHier en daar zie je ze voorbij komen… de cartoons en foto’s waaruit blijkt hoe opgelucht ouders zijn dat de zomervakantie weer voorbij is. En jawel, die zijn grappig. Ik moet er meestal smakelijk om lachen. Zoals deze fotoserie… heel leuk! Fijn dat er wat te lachen valt, want ik heb er geen zin in. School kan me gestolen worden (ondanks dat het wel heel leuk is om de andere mama’s weer te zien).

Gelukkig hebben de kinderen er wel zin in, maar van mij mag de vakantie nog wel 6 weken duren. Maar goed, morgen moeten we weer. Morgen start het gekkenhuis weer. Morgen bestaan de dagen weer uit halen en brengen, halen en brengen, afspreken, clubjes, plat geappt worden in de diverse groepsapps, halen en brengen (en had ik al gezegd: halen en brengen). Mijn horloge wordt weer onmisbaar en in mijn telefoon komen weer talloze notities om er voor te zorgen dat er niks vergeten wordt.

Het is weer voorbij… die mooie zomer.

Het zou verboden moeten worden

“Jongens, nou is het genoeg geweest!” Een zin die ik te vaak gebruik, een zin die ik soms ook net wat harder zeg (roep…) dan ik eigenlijk had gewild. Een zin waaruit mijn eigen onvermogen en frustratie blijkt, maar die ik desalniettemin vandaag wel uit zou willen schreeuwen.

Het is echt genoeg geweest nu. Het hoeft niet meer. Klaar ermee. Het zou gewoon verboden moeten worden. Een algeheel groeiverbod, dat moet er komen. Laat al die kinderen er nu maar eens mee stoppen! Zijn ze nou helemaal be-la-tafeld? Dat gegroei is helemaal nergens voor nodig. Ze zijn perfect zoals ze zijn. Niks meer aan doen, zeg ik.

Let them be littleIk vond eigenlijk dat Moeder Natuur het prima voor elkaar had. Zo heeft ze bijvoorbeeld ervoor gezorgd dat je een fiks aantal maanden kunt wennen aan het idee dat er een kind geboren wordt. Erg fijn dat het er niet zomaar ineens uit floept en dat het ook niet meteen kan praten en lopen. Het gaat allemaal stap voor stap. Erg fijn voor de ouders, die op die manier langzaamaan mee kunnen groeien met het opgroeiende kind.

Maar Moeder Natuur is vergeten om het heel geleidelijk te laten gaan… het gaat met sprongen. Grote sprongen. En laat ik nou niet bepaald goed zijn in hoog (of ver) springen. Ik hou onze springende kinderen niet meer bij. Had Moeder Natuur niet ergens een ingebouwde rem kunnen maken, die ouders die het even niet meer bijhouden in kunnen schakelen om de boel (tijdelijk) wat te vertragen?

Broeken die een paar weken geleden gekocht zijn, zijn inmiddels “hoogwater” exemplaren geworden. Spelletjes die tot voor kort vaak gespeeld werden, worden aan de kant geschoven, want “te baby-achtig”. Meten met mama (wie het langst is) zorgt voor veel hilariteit (bij de kinderen, niet bij de kleine mama – tegenwoordig ook wel “mamaatje” genoemd). En er moet losgelaten worden (door moeders, die dat nou juist niet zo makkelijk vindt).

Het moge duidelijk zijn, het gaat me allemaal te snel. Vanochtend dacht ik even een medestander in onze jongste te hebben gevonden. Hij vertelde dat hij niet naar groep 2 wilde en ook niet naar groep 3. De glimlach op mijn gezicht verdween echter, toen hij vervolgde, dat hij meteen naar groep 4 wil (waar zijn grote broer nu in zit).

Help! De kinderen groeien! Waar is de noodrem?

Of je worst lust

whats the worstZo, de tafel is gedekt. Voor we aanvallen eerst nog even een vest halen boven, het is toch frisser dan ik dacht. Wanneer ik naar beneden ga, zie ik het al. Onze jongste knul komt me tegemoet lopen met een twinkel in zijn ogen en een grote grijns op zijn gezicht. Niet zomaar een grijns, nee, het is zijn “als ik op deze manier lach, dan zal ik er wel mee weg komen” grijns.

Nog voor ik kan vragen wat er aan de hand is (want er is overduidelijk iets gebeurd dat niet door de beugel kan), zegt hij het zelf al. “Mama, ik heb worst op. Zonder boterham.” Terwijl hij het zegt, kijkt hij me stralend aan. Ik probeer een glimlach te onderdrukken en wil streng doen. Voor ik mezelf herpakt heb, produceert hij een schaterlach en hou ik het ook niet meer.

Hij heeft het weer voor elkaar gekregen. Gelukkig weet ik nog wel wat opvoedkundig verantwoorde tekst uit te brengen (iets in de trant van: fijn dat je zo eerlijk bent, maar niet meer doen hoor). Ik besef dat dat nou niet echt veel indruk zal maken en neem mezelf voor dat ik er een volgende keer echt niet meer in trap.

Onze boef geeft me vervolgens een dikke kroel (om het goed te maken??) en wil wederom worst maar deze keer met een boterham. Nu maar flink oefenen om die grijns te weerstaan, voordat hij een leeftijd bereikt waarop ie grotere, (nog) ernstigere dingen mispeutert en er mee probeert weg te komen!