De schaamte voorbij, het zwembad in

[cryout-pullquote align=”left|center|right” textalign=”left|center|right” width=”33%”]Heerlijk, de zomer! Daar word je blij van![/cryout-pullquote] Genieten van de vrijheid van de vakantietijd, het warme zonnetje en verkoeling opzoeken bij (of in) het water. Dat was hoe ik er over dacht tot een paar weken terug. Het afgelopen jaar was pittig en ik ben een emotie-eter. Die combinatie zorgde ervoor dat ik behoorlijk ben uitgedijd. Niet erg gezond en al helemaal niet erg fraai.

Met de warmte van de afgelopen tijd kwam ook de behoefte aan verkoeling. Dus waterpistolen uit de kast gehaald, poedelbadje opgeblazen en gaan! Helaas worden de kids groter en met het groter worden, groeit ook hun behoefte aan meer dan alleen wat gespetter. Het buitenbad in het nabij gelegen dorp, dat moest bezocht worden. Het zweet was me al uit gebroken vanwege de warmte, maar nu brak daarbij ook nog het koude zweet uit. Nee! Ik wil niet, ik ga niet, ik doe het niet. Punt.

weegschaal copyMaar stiekem wilde ik wel, heel graag zelfs. En al was het niet voor mezelf, dan toch zeker voor de kinderen. Het eerste bezoek lukte nog met kleren aan, maar ik vond dat ik de tweede keer toch echt een stap verder moest. Thuis had ik mezelf in badpak van alle kanten bekeken en hoopte op een megacrashdieetwonder dat er voor zou zorgen dat ik binnen 5 tellen alle overtollige ponden kwijt raakte.

Eenmaal bij het zwembad was het heerlijk. Spelende, spetterende kinderen die het naar hun zin hadden. Op zich al genieten genoeg, maar ik wist dat de kleine uk het heerlijk zou vinden als mama ook mee zou zwemmen. Adem in, adem uit en uit met die jurk. Het hele eind (het leek wel de marathon) lopen naar het zwembad zonder die jurk verliep normaal. Niemand die flauwviel bij de aanblik van mijn Engels-witte kalkoenenbillen en niemand die me nariep dat ik snel mijn jurk weer aan moest trekken.

Tot zover viel het mee. Niemand leek het wat uit te maken hoe zwaar ik wel niet was of ze deden heel netjes goed hun best om dat te verbergen. Het was gewoon een fijne middag, heerlijk relaxed en voor herhaling vatbaar! Later besefte ik, dat iedereen wel iets heeft waar hij of zij onzeker over is. En dat wanneer iemand zich stoort aan mijn verschijning, dat dat hun probleem is, niet het mijne. Van binnen ben ik dezelfde gebleven als 20 kilo terug. Die kilo’s gaan er wel weer af, maar eerst richt ik mijn energie op het verwerken van een aantal verdrietige dingen. Tot die tijd, ben ik te zwaar. Jammer, maar ik schaam me er niet meer voor!

Mist u iets?

Het doen van de dagelijkse boodschappen is nou niet exact één van mijn grootste hobby’s. Dat de plaatselijke supermarkt inmiddels is overgenomen door een erg grote keten (van zo ongeveer de grootte van een olifant), maakt het leed enigszins draaglijk. Het is een fijne supermarkt, ruim opgezet, overzichtelijk en klantvriendelijk.

laat t wetenBij mijn laatste bezoek viel mijn oog ineens op één van die fijne zekerheden die fraai bij hun zo zorgvuldig opgebouwde imago passen. Daar stond het, pal boven de diepvrieserwtjes en spinazie à la bloep, geschreven in grote, dikke letters: “Mist u iets? Laat ’t weten.” Het verbaasde me dat het me nooit eerder was opgevallen, maar ik wachtte geen seconde en ging op zoek naar de supermarktmanagermeneer.

“Zeg supermartkmanagermeneer, ik wil u zeggen dat ik iets mis.” zo begon ik het gesprek met de vriendelijke ogende man. “Vertelt u het maar, mevrouw.” ging het gesprek veelbelovend verder. “Uhm, ik mis mijn vader, meneer de supermarktmanagermeneer.” “Ah zo”, antwoordde hij, “dat is niet zo mooi, mevrouw. Uw vader is al enige tijd geleden uit het assortiment genomen.”

Mijn teleurstelling verbergend, wist ik uit te brengen: “Maar waarom dan toch? Van de mijne is de uiterste houdbaarheidsdatum overschreden.” De meneer fronste zijn wenkbrauwen en meldde met ernstige stem: “Mevrouw, u zult het zonder uw vader moeten doen. Er is gewoonweg niet genoeg vraag naar. U bent de enige die er ooit naar heeft geïnformeerd. Ik begrijp dat u zo’n uniek exemplaar mist, maar eerlijk gezegd was uw vader gewoon onbetaalbaar.”

Ergens in de verte klonk het bliepgeluid van een scanapparaatje en ik schrok op uit mijn dagdroom. Met een grote grijns op mijn gezicht bliepte ik het pak erwtjes en liep naar de kassa.