Waar is de tijd gebleven?

“Mama, kom mee naar beneden!” Ons kleine mannetje staat klaarwakker naast het bed. “Mama, de nacht is voorbijhij…” Zuchtend en met halfgesloten ogen kijk ik op mijn telefoon en zie dat het 10 over 5 is. Het zal weer eens niet. Ik weet het nog te rekken tot half 6, maar dan wordt het volume van zijn stem dusdanig luid dat de andere mannen in het gezin ook dreigen wakker te worden.

rennenMet een enorme hoeveelheid gegaap en ogen die nog steeds niet helemaal open willen, zet ik koffie. Even rustig wakker worden. Eenmaal redelijk wakker ruim ik wat spullen op die gisteren zijn blijven liggen. Tja, dan maar meteen de vaatwasser uitruimen. Daarna de krant halen, oeps, die is er natuurlijk nu nog niet. Inmiddels is de tweede telg ook wakker en eist aandacht (lees: eten en drinken) op. Zo kabbelt de vroege ochtend voort met veel koffie, van alles te doen en de eerstvolgende keer dat ik op de klok kijk, is het alweer kwart voor acht. Shit! Dat wordt toch nog haasten om de oudste op tijd op school te krijgen.

Hoe kan dat nou ineens? Ik meen me een tijd te herinneren, dat ik een kwartier voor ik moest vertrekken opstond en me zelfs dan niet hoefde te haasten. Ach ja, dat was in de tijd dat ik gewoon aan kon trekken wat ik wilde zonder me zorgen te hoeven maken over zichtbare vetrolletjes of “turkey drum sticks”. En o ja, toen hoefde er nog geen dikke laag verzorgende, rimpelverminderende crème gesmeerd te worden. Dat was voor er kinderen rondliepen die allerlei dingen dringend geregeld wilden hebben (Mam, mag ik een elastiekje voor de dierenplaatjes? Mama, waar is mijn Thomas de trein? Mahama, mijn broek is vies. Mam! Hij doet me pijn…). En ook voordat ik er voor moest zorgen dat die kinderen, gekleed, gevoed en wel, netjes op tijd op school moesten verschijnen.

Vandaag is het me weer gelukt, de oudste is op tijd afgeleverd (ondanks perikelen met slippers op de fiets, huilbuien om een zonnebril en een verdwenen drinkbeker) en de jongste zit met een appeltje achter de tablet. Ik weet het, niet heel pedagogisch verantwoord, maar het is toch echt weer even tijd voor koffie. De tweede kan staat te pruttelen en zo meteen kan ik er weer vol tegenaan.

Tips voor kleine piekeraars!

[cryout-pullquote align=”left|center|right” textalign=”left|center|right” width=”33%”]Lastig hoor, zo’n kleintje dat zich overal zorgen om lijkt te maken.[/cryout-pullquote] Mijn zoontje is er zo eentje, zo’n gevoelig knulletje dat over vanalles (te) diep nadenkt. Suf gepiekerd heb ik me (van wie zou hij het hebben…) om maar iets te bedenken om het makkelijker voor hem te maken. Talloze ervaringen rijker (waarbij de ene methode succesvoller bleek, dan de andere), durf ik te zeggen dat ik beschik over een aantal prima wapens om het piekeren te lijf te gaan! Lees meer…