Boterbloemen en hokjes

Terwijl ik vandaag in de tuin bezig was, moest ik er weer aan denken. Aan een gesprek dat ik in mijn tienerjaren met een toenmalige vriendin voerde. Over hokjes en hoe mensen steeds maar geneigd zijn om alles in hokjes te stoppen. Dat die hokjes zo belangrijk zijn, dat ze iets er toch in proppen zelfs wanneer het niet helemaal past. Natuurlijk, hokjes zijn o zo fijn voor de overzichtelijkheid. Iets is goed of slecht, iemand is aardig of stom. Duidelijkheid voor alles!

boterbloemen en hokjes

In de loop der jaren is dat gesprek me steeds bij gebleven. En ik heb geprobeerd om mijn eigen hokjes (denkkaders zo je wilt) zo ruim mogelijk te maken en behalve zwart of wit ook grijs in mijn overwegingen mee te laten tellen. En nou ja, volgens mij lukt dat soms wel en vaak ook niet helemaal. Tevens doe ik mijn best om uit te dragen dat ik enorm ruimdenkend ben en mensen en dingen niet zo snel een etiket op plak.

En nou ja, volgens mij slaag ik daar soms wel eens in. Zoals vandaag!

Mijn pogingen de buitenwereld te laten merken dat ikzelf in het hokje der ruimdenkenden behoor, gaan af en toe best ver. Zo heb ik mijn eigen idee over het hele “tuin schoffelen om de aarde te ontdoen van onkruid” principe. Onze grote tuin heeft erg veel onderhoud nodig. Ik heb ambitieuze plannen om dit stap voor stap te veranderen, maar tot alle plannen zijn uitgevoerd zal onkruid verwijderd dienen te worden. Want daar komen de hokjes weer om de hoek kijken: een plantje is of onkruid of het is het niet.

HerderstasjeIn het begin nam het schoffelen dan ook onnodig veel tijd in beslag. Ik was bij elk groen sprietje aan het bedenken of het onkruid was en waarom dan wel (of niet). Voor mezelf ben ik daar inmiddels wel uit, maar mijn hokjes zijn niet dezelfde als van veel andere mensen. Hoe kan iemand een plantje met snoezige hartvormige blaadjes en ieniemienie witte bloemetjes nou onkruid noemen? Ja, ja, die heb ik door schade en schande wel geleerd (het schattige plantje neemt als je niet uitkijkt je hele tuin over en zo heb ik meer van dat soort verraderlijk lieflijk ogend groen leren kennen).

Oké, dus sommige onkruiden hebben niet voor niets hun plaats in het onkruidhokje verdiend. Alleen de boterbloemen, die laat ik staan. Uit jeugdsentiment, uit liefde voor gele bloemen en uit principe. Uit een soort van merkwaardig eerbetoon aan alles en iedereen die ooit in een verkeerd hokje is gepropt. Op zich een leuke actie, ware het niet dat ikzelf de enige was die de daadwerkelijke betekenis achter die boterbloempjes wist. Het hielp ook al niet mee, dat die gele bloemetjes de andere beplanting helemaal aan het overwoekeren waren. Wat te doen, wat te doen?

De oplossing kwam uit onverwachte hoek en bleek me onverwacht te sterken in mijn anti-hokjes campagne. Schoonvader ( meester onkruidverdelger die hielp bij het vernietigen van het kwaad) vroeg me of ik de boterbloemen wilde laten staan. Mijn antwoord (ze woekeren nogal, he?) deed er niet eens echt toe. De erkenning was genoeg! Voortaan worden boterbloemen verwijderd uit de tuin en her en der in de polder geplukt om in een wildboeket op de tuintafel te zetten. Ook mooi!

Getagd , , , , . Bladwijzer de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *