Mist u iets?

Het doen van de dagelijkse boodschappen is nou niet exact één van mijn grootste hobby’s. Dat de plaatselijke supermarkt inmiddels is overgenomen door een erg grote keten (van zo ongeveer de grootte van een olifant), maakt het leed enigszins draaglijk. Het is een fijne supermarkt, ruim opgezet, overzichtelijk en klantvriendelijk.

laat t wetenBij mijn laatste bezoek viel mijn oog ineens op één van die fijne zekerheden die fraai bij hun zo zorgvuldig opgebouwde imago passen. Daar stond het, pal boven de diepvrieserwtjes en spinazie à la bloep, geschreven in grote, dikke letters: “Mist u iets? Laat ’t weten.” Het verbaasde me dat het me nooit eerder was opgevallen, maar ik wachtte geen seconde en ging op zoek naar de supermarktmanagermeneer.

“Zeg supermartkmanagermeneer, ik wil u zeggen dat ik iets mis.” zo begon ik het gesprek met de vriendelijke ogende man. “Vertelt u het maar, mevrouw.” ging het gesprek veelbelovend verder. “Uhm, ik mis mijn vader, meneer de supermarktmanagermeneer.” “Ah zo”, antwoordde hij, “dat is niet zo mooi, mevrouw. Uw vader is al enige tijd geleden uit het assortiment genomen.”

Mijn teleurstelling verbergend, wist ik uit te brengen: “Maar waarom dan toch? Van de mijne is de uiterste houdbaarheidsdatum overschreden.” De meneer fronste zijn wenkbrauwen en meldde met ernstige stem: “Mevrouw, u zult het zonder uw vader moeten doen. Er is gewoonweg niet genoeg vraag naar. U bent de enige die er ooit naar heeft geïnformeerd. Ik begrijp dat u zo’n uniek exemplaar mist, maar eerlijk gezegd was uw vader gewoon onbetaalbaar.”

Ergens in de verte klonk het bliepgeluid van een scanapparaatje en ik schrok op uit mijn dagdroom. Met een grote grijns op mijn gezicht bliepte ik het pak erwtjes en liep naar de kassa.

Getagd , , . Bladwijzer de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *