Laat het gaan, laat het los

14861-NPZRVY

Terwijl de kinderen gespannen keken naar het Sinterklaasjournaal (waar is de ring gebleven?), was hun moeder gespannen om een heel andere reden. Nog net geen slapeloze nachten, maar dat scheelde niet veel. Oudste zoon moest de volgende dag alleen op de fiets naar school.

Loslaten noemen ze dat, geloof ik. Vreselijk, ellendig, “kan dat kind niet even wachten met opgroeien”, noem ik dat. De fiets was de dag van tevoren al bij opa en oma gezet, zodat zoonlief niet de hele polder door hoefde te rijden alvorens de bebouwde kom te bereiken. Oma vroeg nog of ze niet even mee moest rijden… en onhoorbaar schreeuwde ik: “Ja!!! Goed idee, doen we!”. Uiteraard vond zoonlief dat geen strak plan.

En daar ging ie. Zo groot en toch ook nog zo klein. En ik? Samen met jongste zoon in de auto naar school, als een havik speurend naar een jongetje met legerjas op een rood-met-gele fiets. Onderweg was echter nergens een spoor van een bekend jongetje, dito fiets of de hulpdiensten te bekennen. Eenmaal zelf op school aangekomen, zie ik een bekend koppie op het schoolplein.

Rennend komt ie op me af. “Waar bleven jullie nou? Ik ben er al een eeuw!”. Ik slik, forceer een glimlach en weet een welgemeend compliment uit te brengen. Zucht. Loslaten noemen ze dat.

Getagd , , , . Bladwijzer de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *