Of je worst lust

whats the worstZo, de tafel is gedekt. Voor we aanvallen eerst nog even een vest halen boven, het is toch frisser dan ik dacht. Wanneer ik naar beneden ga, zie ik het al. Onze jongste knul komt me tegemoet lopen met een twinkel in zijn ogen en een grote grijns op zijn gezicht. Niet zomaar een grijns, nee, het is zijn “als ik op deze manier lach, dan zal ik er wel mee weg komen” grijns.

Nog voor ik kan vragen wat er aan de hand is (want er is overduidelijk iets gebeurd dat niet door de beugel kan), zegt hij het zelf al. “Mama, ik heb worst op. Zonder boterham.” Terwijl hij het zegt, kijkt hij me stralend aan. Ik probeer een glimlach te onderdrukken en wil streng doen. Voor ik mezelf herpakt heb, produceert hij een schaterlach en hou ik het ook niet meer.

Hij heeft het weer voor elkaar gekregen. Gelukkig weet ik nog wel wat opvoedkundig verantwoorde tekst uit te brengen (iets in de trant van: fijn dat je zo eerlijk bent, maar niet meer doen hoor). Ik besef dat dat nou niet echt veel indruk zal maken en neem mezelf voor dat ik er een volgende keer echt niet meer in trap.

Onze boef geeft me vervolgens een dikke kroel (om het goed te maken??) en wil wederom worst maar deze keer met een boterham. Nu maar flink oefenen om die grijns te weerstaan, voordat hij een leeftijd bereikt waarop ie grotere, (nog) ernstigere dingen mispeutert en er mee probeert weg te komen!

Getagd , , , . Bladwijzer de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *