Het zou verboden moeten worden

“Jongens, nou is het genoeg geweest!” Een zin die ik te vaak gebruik, een zin die ik soms ook net wat harder zeg (roep…) dan ik eigenlijk had gewild. Een zin waaruit mijn eigen onvermogen en frustratie blijkt, maar die ik desalniettemin vandaag wel uit zou willen schreeuwen.

Het is echt genoeg geweest nu. Het hoeft niet meer. Klaar ermee. Het zou gewoon verboden moeten worden. Een algeheel groeiverbod, dat moet er komen. Laat al die kinderen er nu maar eens mee stoppen! Zijn ze nou helemaal be-la-tafeld? Dat gegroei is helemaal nergens voor nodig. Ze zijn perfect zoals ze zijn. Niks meer aan doen, zeg ik.

Let them be littleIk vond eigenlijk dat Moeder Natuur het prima voor elkaar had. Zo heeft ze bijvoorbeeld ervoor gezorgd dat je een fiks aantal maanden kunt wennen aan het idee dat er een kind geboren wordt. Erg fijn dat het er niet zomaar ineens uit floept en dat het ook niet meteen kan praten en lopen. Het gaat allemaal stap voor stap. Erg fijn voor de ouders, die op die manier langzaamaan mee kunnen groeien met het opgroeiende kind.

Maar Moeder Natuur is vergeten om het heel geleidelijk te laten gaan… het gaat met sprongen. Grote sprongen. En laat ik nou niet bepaald goed zijn in hoog (of ver) springen. Ik hou onze springende kinderen niet meer bij. Had Moeder Natuur niet ergens een ingebouwde rem kunnen maken, die ouders die het even niet meer bijhouden in kunnen schakelen om de boel (tijdelijk) wat te vertragen?

Broeken die een paar weken geleden gekocht zijn, zijn inmiddels “hoogwater” exemplaren geworden. Spelletjes die tot voor kort vaak gespeeld werden, worden aan de kant geschoven, want “te baby-achtig”. Meten met mama (wie het langst is) zorgt voor veel hilariteit (bij de kinderen, niet bij de kleine mama – tegenwoordig ook wel “mamaatje” genoemd). En er moet losgelaten worden (door moeders, die dat nou juist niet zo makkelijk vindt).

Het moge duidelijk zijn, het gaat me allemaal te snel. Vanochtend dacht ik even een medestander in onze jongste te hebben gevonden. Hij vertelde dat hij niet naar groep 2 wilde en ook niet naar groep 3. De glimlach op mijn gezicht verdween echter, toen hij vervolgde, dat hij meteen naar groep 4 wil (waar zijn grote broer nu in zit).

Help! De kinderen groeien! Waar is de noodrem?

Getagd , , , . Bladwijzer de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *