Over zwembaden en stilte

De teksten vloeien het toetsenbord uit. Letter na letter, woord na woord, zin na zin. Meestal dan toch. Het verhaal zat al in mijn hoofd, het verhaal hoefde alleen maar opgeschreven te worden. Een vertelsel over een visionair, over iemand die zijn tijd ver vooruit was, over een jongen met lef. Een los en nonchalant vertelsel met een kwinkslag en een serieuze ondertoon.

waterHet verhaal zou vertellen over hoe hij zo’n slordige 15 jaar geleden een onderneming begon in zwembaden. Het zou vermelden dat mijn ogen zo groot als schoteltjes werden toen hij me dat destijds vertelde en hoe hij als antwoord slechts een grote grijns op zijn gezicht toverde.

Hij zag de toekomst en durfde ernaar te handelen. Hij had gelijk! Inmiddels staat er ook bij ons (grotendeels gesponsord door lieve vrienden) een zwembad in de tuin. En niet alleen bij ons in de tuin, maar in ontelbaar veel meer tuinen. Zijn bedrijf zou een succes geworden zijn, een groot succes. Hij heeft het jammer genoeg niet mee mogen maken. Inmiddels is het alweer ruim 10 jaar geleden dat hij de strijd tegen kanker heeft verloren.

En daar schieten de woorden tekort. Wat kan één zo’n ellendige ziekte toch allemaal teweeg brengen. Wat is er eigenlijk sowieso onnoemelijk veel ellende op de wereld. Hoe kun je ooit woorden daarvoor vinden? Moet je dat eigenlijk wel proberen? Ik weet het niet. Misschien is stilte en leegte ook voldoende. Ik ben er in elk geval wel even stil van…

Getagd . Bladwijzer de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *