Een soort van lief

Hoewel ik zo m’n best had gedaan om het niet te laten gebeuren, gebeurde het natuurlijk toch. Ik plofte neer op de rand van het bed van onze jongste telg en daar ontsnapte ie… een enorme zucht.

Het was een drukke dag geweest en ik was blij dat tenminste één van onze lawaaimakers naar bed mocht. Gelukkig, bijna rust in de tent. Bijna met de benen omhoog, languit in de bank voor de tv hangen. Wat kan een mens (lees: mama of papa) tevreden zijn met de simpelste dingen! Maar goed, zo ver was het nog niet. Nog geen bankgehang voor moeders, eerst nog even ervoor zorgen dat de kinders in bed kwamen te liggen en daarin zouden blijven gedurende de gehele nacht.

Hoewel ik hoopte, dat onze knul die diepe, diepe zucht niet in de gaten had, had hij dat natuurlijk toch. Hij keek me aan en zei: “Het valt niet mee om het enige meisje te zijn.” De daaropvolgende verbaasde blik in zijn ogen toen ik hem een dikke, lange, stevige knuffel gaf, kon ik toen niet helemaal plaatsen. Wat een lieverd was het, wat een enorme blijk van medeleven op zo’n jonge leeftijd al. Wauw, dacht ik. Ik had nog net geen tranen in mijn ogen, maar eerlijk is braaf, dat scheelde niet veel. Even ter mijn verdediging, ik was erg moe, dus dat niemand nu denkt dat ik heel sentimenteel ben of zo.

Mijn ontroering over zoveel inlevingsvermogen was echter niet van heel lange duur. Toen ook onze oudste zoon ingestopt en wel in zijn bed lag, ik mezelf languit in de bank had gedrapeerd, kwam het eerste reclameblok op televisie. “Wat leuk, die nieuwe film van de Smurfen, het is wel een idee om daar met z’n allen naar toe te gaan.”, zo was mijn eerste gedachte. Direct daarna gevolgd door: “Nee, het is niet waar! Daar heeft ie die zin vandaan!” Blijkbaar zat Smurfin in een dip vanwege alle blauwe haantjes met strakke witte broeken die steeds maar om haar heen smurfen. “Het valt niet mee om het enige meisje te zijn.”, zo vertelt de voice-over ons. Goed onthouden door onze eigen smurf en ik vind het (ondanks dat de teleurstelling behoorlijk groot is) op zich knap dat hij het op precies het juiste moment wist te brengen. Dat is ook best wel, eigenlijk, een soort van lief!

Getagd , , , , . Bladwijzer de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *