Nieuw maatje

Daar stond ie dan. Hij leek me uit te dagen. Zo van: kom maar op als je durft! En ik durfde niet. Niet na die laatste keer. Die keer dat ik hem een enorme rotschop had verkocht. Nu ik wat beter keek, zag ik dat hij niet geheel ongehavend uit die strijd was gekomen. Ook dat nog.

Hij bleef gewoon staan. Alsof er nooit iets was gebeurd. Terwijl ik wist dat die gemene trap eigenlijk voor mezelf was bedoeld. Een grote schop onder m’n kont, dat had ik verdiend en niet hij. Ik kon geen woord uitbrengen en keek slechts zwijgend naar hoe groot de schade daadwerkelijk was. Ik besloot me om te draaien en de aftocht te blazen.

Nu is hij vervangen. Hij is afgedankt en zijn jonge vervanger heeft zijn oude, vertrouwde plek ingenomen. Ik denk niet dat hij het me kwalijk heeft genomen. Het is namelijk maar beter zo. Vanaf nu geen strijd meer tegen de weegschaal, maar tegen de kilo’s. Op weg naar een nieuw maatje, wordt de spiksplinternieuwe kilo-meter (of kilo-teller) mijn vriend en niet mijn vijand. Als er al geschopt wordt, dan zal dat tegen steeds dunner wordende billen zijn! Game on.

Het mysterie van de verdwenen knop

de knopDe knop moest om. Zoveel was duidelijk. Prima constatering, maar helaas had ik geen flauw idee waar ik die knop kon vinden. Niet dat ik al heel fanatiek had gezocht, maar het leek me dat die veelbesproken knop niet heel moeilijk te vinden moest zijn. Als er zoveel mensen over praatten, dan was ie vast te vinden op een voor de hand liggende plaats.

Ik begon de zoektocht daarom in mijn hoofd. Daar vond ik van alles, maar van een knop was geen sprake. Misschien aan de buitenkant van mijn hoofd? Bij onze oudste zoon zat er destijds een knopje op zijn neus dat er bij aanraking voor zorgde dat zijn tong naar buiten kwam. Dus ik duwde op mijn neus. Niets. Nog maar een keer proberen… en wat denk je? Er gebeurde helemaal niets. Zelfs mijn tong bleef binnenboord.

Waar kon dat verdraaide ding nou toch zijn? Ik besloot het los te laten. Laat maar zitten dan die akelige knop. En terwijl ik mijn best deed om de hele mislukte zoektocht te vergeten, werd het me duidelijk. De knop zat de hele tijd verstopt in mijn hart. Mijn verstand schreeuwde al maanden dat het zo niet verder kon, maar zolang mijn gevoel daar niet mee strookte, kon de knop niet om.

Nu is er twee kilo af. De knop is gevonden, de kop is eraf!

De schaamte voorbij, het zwembad in

[cryout-pullquote align=”left|center|right” textalign=”left|center|right” width=”33%”]Heerlijk, de zomer! Daar word je blij van![/cryout-pullquote] Genieten van de vrijheid van de vakantietijd, het warme zonnetje en verkoeling opzoeken bij (of in) het water. Dat was hoe ik er over dacht tot een paar weken terug. Het afgelopen jaar was pittig en ik ben een emotie-eter. Die combinatie zorgde ervoor dat ik behoorlijk ben uitgedijd. Niet erg gezond en al helemaal niet erg fraai.

Met de warmte van de afgelopen tijd kwam ook de behoefte aan verkoeling. Dus waterpistolen uit de kast gehaald, poedelbadje opgeblazen en gaan! Helaas worden de kids groter en met het groter worden, groeit ook hun behoefte aan meer dan alleen wat gespetter. Het buitenbad in het nabij gelegen dorp, dat moest bezocht worden. Het zweet was me al uit gebroken vanwege de warmte, maar nu brak daarbij ook nog het koude zweet uit. Nee! Ik wil niet, ik ga niet, ik doe het niet. Punt.

weegschaal copyMaar stiekem wilde ik wel, heel graag zelfs. En al was het niet voor mezelf, dan toch zeker voor de kinderen. Het eerste bezoek lukte nog met kleren aan, maar ik vond dat ik de tweede keer toch echt een stap verder moest. Thuis had ik mezelf in badpak van alle kanten bekeken en hoopte op een megacrashdieetwonder dat er voor zou zorgen dat ik binnen 5 tellen alle overtollige ponden kwijt raakte.

Eenmaal bij het zwembad was het heerlijk. Spelende, spetterende kinderen die het naar hun zin hadden. Op zich al genieten genoeg, maar ik wist dat de kleine uk het heerlijk zou vinden als mama ook mee zou zwemmen. Adem in, adem uit en uit met die jurk. Het hele eind (het leek wel de marathon) lopen naar het zwembad zonder die jurk verliep normaal. Niemand die flauwviel bij de aanblik van mijn Engels-witte kalkoenenbillen en niemand die me nariep dat ik snel mijn jurk weer aan moest trekken.

Tot zover viel het mee. Niemand leek het wat uit te maken hoe zwaar ik wel niet was of ze deden heel netjes goed hun best om dat te verbergen. Het was gewoon een fijne middag, heerlijk relaxed en voor herhaling vatbaar! Later besefte ik, dat iedereen wel iets heeft waar hij of zij onzeker over is. En dat wanneer iemand zich stoort aan mijn verschijning, dat dat hun probleem is, niet het mijne. Van binnen ben ik dezelfde gebleven als 20 kilo terug. Die kilo’s gaan er wel weer af, maar eerst richt ik mijn energie op het verwerken van een aantal verdrietige dingen. Tot die tijd, ben ik te zwaar. Jammer, maar ik schaam me er niet meer voor!