De grote opruiming

Een maand geleden begon ie: de grote opruiming. Het leek me een uitstekend idee om het hele huis op te ruimen en te poetsen, zodat er tijdens de zomervakantie relaxed kon worden en alleen het hoognodige gedaan hoefde te worden. Iets dergelijks had ik een paar jaar eerder van een collega-moeder gehoord en toen zij het vertelde, leek het me een perfect plan.

ClutterVoor haar waarschijnlijk wel, maar in ons huis is er helemaal niets van gekomen. Sterker nog, het is complete chaos. Overal staan nu dozen en zakken die ofwel bestemd zijn voor het goede doel ofwel met de vuilnisman mee naar huis mogen ofwel een nieuw plaatsje in ons eigen huis dienen te krijgen. Zucht. Het huis begon te lijken op een exacte kopie van het binnenste van mijn hoofd (veel te vol met allerlei overbodige ballast die overboord gekieperd dient te worden).

En ik wist het niet meer. Ergens tussen alle stofnesten en spinnenwebben in mijn hoofd moest de oplossing zitten. Ik had immers genoeg gelezen over de beste manier om chaos aan te pakken. Dat was het! Ik had het toch gelezen?… en ineens bedacht ik een manier waarop ik de stofnesten, spinnenwebben en overdaad aan spullen kon wegwerken. Eigenlijk zo simpel, dat ik het inderdaad al lang zelf wist. Het zat al heel lang ergens verstopt in een hoekje van mijn hersens.

Het antwoord? Spullen zijn geen herinneringen, herinneringen zitten in jezelf! In ons huis zitten zoveel speciale spullen die doen denken aan heel speciale mensen, dat het me moeilijk valt om er afscheid van te nemen. Dat begint al tijdens het opruimen, dan is er de twijfel over welke stapel gekozen dient te worden. Maar de herinneringen blijven, die zitten niet vast aan dingen, maar die zitten vast in je hoofd en je hart!

Dus? Doen! Niet denken! Uhm, waar wacht ik dan nog op? En jij? Hoe zit het met jou?