Stop met politieagent spelen!

Na weer een dag vol waarschuwingen en afkoelperiodes (van zowel de kinderen als hun moeder), was ik het zat. Natuurlijk wil ik dat de kinderen zich netjes en goed opgevoed gedragen, maar om ze telkens weer te wijzen op wat er niet mag en wat ze (in mijn ogen) fout doen… Niet leuk. Punt.

Verslaafd als ik ben aan Pinterest (en stiekem ook aan allerlei andere zaken op het wereldwijdeweb), had ik het al vaker voorbij zien komen. Sterker nog, ik had er al eens gebruik van gemaakt. Beloningskaartjes! Een tijdje terug had ik namelijk de verstopte paaseieren gevuld met dergelijke kaartjes (heel verantwoord, in plaats van de -bij ons- gebruikelijke snoepjes). Ik was wat onzeker over hun reactie, maar dat was nergens voor nodig. Ze werden er direct erg blij van!

Inmiddels heb ik de kaartjes van toen wat aangepast. Ik heb ze voorzien van pictogrammen voor de jongste die nog niet kan lezen, vrolijke kleurtjes en de kaartjes met “gefopt” heb ik verwijderd (het moet een beloning zijn, geen grapje). Ze zijn in een pot gestopt en wanneer ze iets goeds hebben gedaan, dan mogen ze grabbelen. Voortaan probeer ik de nadruk te leggen op het positieve. Zo, die politiepet kan in de kast!

Mocht je er zelf mee aan de slag willen, hier kun je gratis de beloningskaartjes in PDF format downloaden. Wil je liever een blanco versie? Laat het weten in de reacties en ik maak er eentje voor je.

 

 

Ik zie er geen gat in

Hopeloos ouderwets. Een sticker met die woorden zou op mijn voorhoofd geplakt kunnen worden. Volgens onze oudste zoon. En eerlijk gezegd, heeft ie gelijk. Zo’n sticker zou de waarheid weergeven. Ik ben geworden wat ik nooit wilde zijn. Hopeloos ouderwets.

Zoonlief wil namelijk ook zo’n versleten broek met van die gaten. Een broek die zelfs als buitenspeelbroek zou worden afgedankt. Een broek die niet in de Zak van Max mee zou mogen (want kapot) en derhalve in de kliko zou belanden. Zo’n broek. Ik wil die niet voor hem kopen.

Het druist tegen allerlei principes in. Zo vind ik het onzin om te betalen voor iets dat stuk is. Vooral iets dat juist door de stukheid dubbel zo duur is dan een gaaf exemplaar. En vind ik het feit, dat “iedereen er één heeft” des te meer reden om er geen te kopen. Tot voor kort was oudste zoon het daar mee eens (zo verklaarde hij een tijdje terug heel stellig: “dat merk hoef ik niet hoor mam, want daar loopt iedereen mee.”).

Nu moet er dus wel een broek komen waar iedereen mee loopt. Nou ja, misschien moet ik maar gewoon overstag. Kan best dat ie heel lekker zit, zo’n broek waar iedereen mee loopt. Dat is ook wat waard.

Die mooie zomer

Fijn die eerste schooldagHier en daar zie je ze voorbij komen… de cartoons en foto’s waaruit blijkt hoe opgelucht ouders zijn dat de zomervakantie weer voorbij is. En jawel, die zijn grappig. Ik moet er meestal smakelijk om lachen. Zoals deze fotoserie… heel leuk! Fijn dat er wat te lachen valt, want ik heb er geen zin in. School kan me gestolen worden (ondanks dat het wel heel leuk is om de andere mama’s weer te zien).

Gelukkig hebben de kinderen er wel zin in, maar van mij mag de vakantie nog wel 6 weken duren. Maar goed, morgen moeten we weer. Morgen start het gekkenhuis weer. Morgen bestaan de dagen weer uit halen en brengen, halen en brengen, afspreken, clubjes, plat geappt worden in de diverse groepsapps, halen en brengen (en had ik al gezegd: halen en brengen). Mijn horloge wordt weer onmisbaar en in mijn telefoon komen weer talloze notities om er voor te zorgen dat er niks vergeten wordt.

Het is weer voorbij… die mooie zomer.

Het zou verboden moeten worden

“Jongens, nou is het genoeg geweest!” Een zin die ik te vaak gebruik, een zin die ik soms ook net wat harder zeg (roep…) dan ik eigenlijk had gewild. Een zin waaruit mijn eigen onvermogen en frustratie blijkt, maar die ik desalniettemin vandaag wel uit zou willen schreeuwen.

Het is echt genoeg geweest nu. Het hoeft niet meer. Klaar ermee. Het zou gewoon verboden moeten worden. Een algeheel groeiverbod, dat moet er komen. Laat al die kinderen er nu maar eens mee stoppen! Zijn ze nou helemaal be-la-tafeld? Dat gegroei is helemaal nergens voor nodig. Ze zijn perfect zoals ze zijn. Niks meer aan doen, zeg ik.

Let them be littleIk vond eigenlijk dat Moeder Natuur het prima voor elkaar had. Zo heeft ze bijvoorbeeld ervoor gezorgd dat je een fiks aantal maanden kunt wennen aan het idee dat er een kind geboren wordt. Erg fijn dat het er niet zomaar ineens uit floept en dat het ook niet meteen kan praten en lopen. Het gaat allemaal stap voor stap. Erg fijn voor de ouders, die op die manier langzaamaan mee kunnen groeien met het opgroeiende kind.

Maar Moeder Natuur is vergeten om het heel geleidelijk te laten gaan… het gaat met sprongen. Grote sprongen. En laat ik nou niet bepaald goed zijn in hoog (of ver) springen. Ik hou onze springende kinderen niet meer bij. Had Moeder Natuur niet ergens een ingebouwde rem kunnen maken, die ouders die het even niet meer bijhouden in kunnen schakelen om de boel (tijdelijk) wat te vertragen?

Broeken die een paar weken geleden gekocht zijn, zijn inmiddels “hoogwater” exemplaren geworden. Spelletjes die tot voor kort vaak gespeeld werden, worden aan de kant geschoven, want “te baby-achtig”. Meten met mama (wie het langst is) zorgt voor veel hilariteit (bij de kinderen, niet bij de kleine mama – tegenwoordig ook wel “mamaatje” genoemd). En er moet losgelaten worden (door moeders, die dat nou juist niet zo makkelijk vindt).

Het moge duidelijk zijn, het gaat me allemaal te snel. Vanochtend dacht ik even een medestander in onze jongste te hebben gevonden. Hij vertelde dat hij niet naar groep 2 wilde en ook niet naar groep 3. De glimlach op mijn gezicht verdween echter, toen hij vervolgde, dat hij meteen naar groep 4 wil (waar zijn grote broer nu in zit).

Help! De kinderen groeien! Waar is de noodrem?

Of je worst lust

whats the worstZo, de tafel is gedekt. Voor we aanvallen eerst nog even een vest halen boven, het is toch frisser dan ik dacht. Wanneer ik naar beneden ga, zie ik het al. Onze jongste knul komt me tegemoet lopen met een twinkel in zijn ogen en een grote grijns op zijn gezicht. Niet zomaar een grijns, nee, het is zijn “als ik op deze manier lach, dan zal ik er wel mee weg komen” grijns.

Nog voor ik kan vragen wat er aan de hand is (want er is overduidelijk iets gebeurd dat niet door de beugel kan), zegt hij het zelf al. “Mama, ik heb worst op. Zonder boterham.” Terwijl hij het zegt, kijkt hij me stralend aan. Ik probeer een glimlach te onderdrukken en wil streng doen. Voor ik mezelf herpakt heb, produceert hij een schaterlach en hou ik het ook niet meer.

Hij heeft het weer voor elkaar gekregen. Gelukkig weet ik nog wel wat opvoedkundig verantwoorde tekst uit te brengen (iets in de trant van: fijn dat je zo eerlijk bent, maar niet meer doen hoor). Ik besef dat dat nou niet echt veel indruk zal maken en neem mezelf voor dat ik er een volgende keer echt niet meer in trap.

Onze boef geeft me vervolgens een dikke kroel (om het goed te maken??) en wil wederom worst maar deze keer met een boterham. Nu maar flink oefenen om die grijns te weerstaan, voordat hij een leeftijd bereikt waarop ie grotere, (nog) ernstigere dingen mispeutert en er mee probeert weg te komen!

Over tractoren en grote billen

Voor de twee jonge jongens in huis draait het leven vooral om dingen met wielen. Dingen met wielen die heel groot en sterk zijn of heel snel kunnen rijden of waarmee stunts uitgehaald kunnen worden, dat zijn de mooiste. Momenteel is de jongste gek van treinen en de oudste van tractoren.

Er bevinden zich zodoende heel veel wielen in en rondom ons huis. De liefde strekt niet alleen tot het speelgoed, nee, youtube filmpjes zijn ook favoriet. Dus ging ik in de weer met het samenstellen van verantwoorde playlists en het instellen van de algemene filter van youtube. Alles onder controle!

Maar ja, die playlists worden op den duur saai en als je zelf kunt typen, dan wil je liever zelf je filmpjes zoeken. Dat, althans, was de mening van onze oudste. En ik vond dat eigenlijk best wel goed van hem. Meer zelfstandigheid, hup, aanmoedigen die handel!

bigbudDe laatste tijd vond ie gewone trekkers (het woord tractoren wordt bij ons nooit gebruikt) een beetje te, nou ja, te gewoon. Van papa had hij gehoord over de allergrootste trekker: de Big Bud. Een prachtig, indrukwekkend groot, wit exemplaar waar hij vervolgens alle filmpjes van wilde bekijken. De eerste paar keer hadden wij de zoekterm ingetypt, maar van de week was ik ergens mee bezig terwijl zoonlief alleen achter de tablet zat…

Uit de woonkamer klonk ineens “Ieuw!” en “Jakkes!” en er volgden meer van dat soort kreten. Terwijl ik naar de kamer liep, verscheen er slechts één scenario in mijn gedachte. Het zal toch niet? Had ie een typefout gemaakt en had hij in plaats van D in Bud een T ingetypt? Als ik die combinatie al kan maken (big but(t) / trekkers…), dan kan het script van een zoekmachine dat zeker. Ik zag allerlei onsmakelijke beelden van grote (al dan niet blote) billen en voor ik er nog heftigere ideeën bij kon krijgen, had ik de tablet al uit zijn handen gegrist en keek ik naar…

…een zwart scherm. Pfff, gelukkig. Geen obsceniteiten in dit huis. Nog niet, want er gaat een tijd komen dat het geen typefout meer zal zijn, dat ze er heel bewust naar op zoek gaan (en dat er geen “jakkes” bij geroepen zal worden). Misschien toch maar eens gaan verdiepen in goeie filters. Alhoewel, nieuwsgierig blijven ze toch en verbieden maakt het juist extra interessant. Nou ja, we zien wel. Zo’n filter is wel prima voor het stimuleren van de inventiviteit… Ik ben er nog niet uit. Voorlopig is er de opluchting dat het dit keer ging om vals alarm!