Heimelijke genoegens #2

genoegens 2Zodra er kinderen zijn, is het gedaan met je privacy. Rustig aan de telefoon, ontspannen in bad, alleen naar de wc, het is allemaal verleden tijd. Het lijkt wel of ze het ruiken. Zodra je een poging waagt, staan ze ineens voor je neus en hebben ze je enorm dringend nodig. En dan wel meteen, nu, nee, even wachten kan echt, echt niet.

En hoe zeer ik ook genoten heb van de peuterpraatjes en gekke streken van onze jongste… nu hij kleuter is geworden, gaat er een (herontdekte) wereld voor me open. Zo lukt het nu om ongestoord te bellen, zonder krijsende of anderszins kabaal makende kinderen op de achtergrond. Wat een zaligheid! Rustig op de wc zitten, zonder allerlei dringende problemen op te moeten lossen vanachter de gesloten deur. Wat een rust!

En dan de aller, aller fijnste… ontspannen in bad! Wat een ongekende luxe. In bad kunnen gaan, zonder jengelende kinderen die proberen de deur te forceren. Mooi en grappig dat de komst van kinderen je laat genieten van kleine momenten, die voorheen vanzelfsprekend waren.

Over gladheid en magie

gladdebeerOp de paarse dag (donderdag) is het glad. Die overtuiging heeft onze jongste sinds kort. Op de paarse dag ligt er ijs op de weg. Na een paar pirouettes en een te intieme kennismaking met een boom (die verhinderde dat we met auto en al van de dijk af, in de sloot kukelden) kan ik beamen dat het in elk geval op één paarse dag glad was.

Trillend over mijn hele lijf en met tranen in mijn ogen probeerde ik de krijsende jongens achterin te overtuigen dat alles in orde was. Wij waren in orde. Dat was het belangrijkste, maar de schrik zat er goed in. Onderweg naar huis waren de mannetjes stil (op een paar ingehouden snikken na). Heel stil.

Maar toen ze thuis hun papa zagen, vlogen ze hem in de armen en kwamen de verhalen los. En ik? Ik was vooral bang dat ze een enorm trauma opgelopen hadden. Onze jongste ging (eenmaal binnen) gelijk met zijn autootjes spelen (waarbij hij ze allemaal rondjes liet draaien en botsen). Dat luchtte me op. Voor hem was dat blijkbaar de manier om het een plekje te geven.

Over onze oudste maakte ik me meer zorgen. Zijn vader nam hem die middag onder zijn hoede. En wat bleek? Dat was precies wat hij nodig had. Logisch eigenlijk, papa’s bezitten een magie, waardoor ze als geen ander geruststellen, relativeren en op het juiste moment grapjes maken. Althans, mijn eigen papa kon dat! Ik had hem dan ook graag gebeld, die paarse, gladde dag. Hoe fijn is het, dat onze kinderen ook een papa hebben, die alles op magische wijze weer in orde maakt. Driewerf hoera voor de magie van papa’s!

Zo leuk!

OpvoedstijlenDat zou ik nou nooit doen. Echt niet. Natuurlijk, ik hoor het je denken en gelijk heb je. Ik zou dat ook nooit doen. Tot gisteren. Toen deed ik het toch. Er was geen sprake van acuut gevaar voor letsel van mens of dier, er werden geen (mensen en/of dieren) rechten overtreden en er was geen reden tot paniek in wat voor vorm dan ook. En toch deed ik het.

Ik sprak zomaar een wildvreemde moeder aan op het gedrag van haar kinderen. Yep, ik weet hoe triest dat klinkt. Ik ben normaliter de laatste die zal oordelen over andermans opvoedstijl. Ik vind opvoeden zelf moeilijk zat, dus van mij geen commentaar op de aanpak van andere opvoeders.

En toch deed ik het. Ter mijn verdediging, ik maakte een nette opmerking waarbij ik rustig uitlegde dat er een alternatief was voor het door haar kinderen vertoonde gedrag. Ik probeerde daarbij de boodschap zo te verpakken dat het als een gemoedelijk advies zou klinken. Nodeloos te vermelden dat dat totaal niet overkwam. Wildvreemde moeder voelde zich aangevallen. En dat snap ik.

Wat er volgde, was een eenzijdig gesprek. Wildvreemde moeder begon zich te verdedigen. Hetgeen voor mij totaal overbodig was, ik wilde haar immers niet aanvallen. Ik had geen weerwoord. In plaats daarvan bleef ik in gedachten hangen bij een kort zinnetje dat ze meerdere malen tijdens haar monoloog uitsprak: “… maar de kinderen vinden het zo leuk…”.

Ik kon er niets aan doen, maar mijn fantasie sloeg op hol en ik zag hoe zij op school praatte met de leerkracht van haar kind. Ik hoorde haar zeggen…”Oh, heeft hij anderen gepest? Ja, erg hoor, maar hij vindt het zo leuk!” Daarna kwam een nieuw beeld in me op. Wildvreemde moeder die gefouilleerd wordt bij de ingang van een gevangenis en de dienstdoende bewaarder meldt… “Weet je, een bank beroven mag natuurlijk niet, maar hij vindt het zo leuk!”

Uiteindelijk moest ik oppassen om niet te gaan lachen. Gelukkig deed ik dat toch niet. Arme Wildvreemde moeder voelde zich al aangevallen genoeg. Ik had spijt dat ik er iets van had gezegd. Het loonde de moeite niet. Het bracht mij wel wat op.

Ten eerste de wetenschap dat het inderdaad wijzer is om andere ouders niet aan te spreken op het gedrag van hun kinderen (mits geen dreigend onheil). En ten tweede het besef dat ik reuze blij ben dat onze kinderen soms onwijs boos op me worden. Ze mogen namelijk niet alles, ook niet wanneer ze het zo leuk vinden! Dat is mijn opvoedstijl en die past bij mij.

Nogmaals sorry Wildvreemde moeder (ik denk namelijk niet dat je mijn binnensmonds gemompelde sorry tijdens je verdedigingspraatje hebt gehoord).

Over op- en ontladen

opladen

Ai. Fout. Aldus besefte ik te laat. De grens was overschreden en drie maal raden wie er met de gebakken peren zat? Nu was ik niet de enige met die peren, maar toch. Het kwam door mijn inschattingsfout dat er überhaupt sprake was van peren die gebakken (eigenlijk meer aangebrand) waren. Gelukkig kun je van je fouten leren, maar het zal weer even duren voor de accu’s hier in huis weer volledig opgeladen zijn.

Onze zonen zijn gezegend met een sterke eigen wil en een stevige dosis koppigheid. Niks mis mee, dat gaat ze in hun leven vast nog erg goed van pas komen. Het wil echter dat deze eigenschappen vooral in werking treden bij vermoeidheid en/of overprikkeling. Onze oudste kan inmiddels zelf redelijk goed inschatten wanneer de grens bereikt is en kan daar al best goed mee om gaan. Super knap en voor hemzelf (en zijn omgeving) erg fijn! Hoewel ik nog steeds de neiging heb hem in bescherming te nemen, probeer ik het hem ook zelf zo veel mogelijk te laten ondervinden.

De jongste telg heeft een nog pittiger en koppiger karakter, maar is daarnaast ook ontzettend lief en gevoelig. Bij hem is de grens daardoor juist wat sneller bereikt en de afgelopen tijd lukte het prima om de grens niet te overschrijden. Het ging zo goed, dat ik de noodzaak van grensbewaking uit het oog verloor. En alle voortekenen negerend plande ik veel te veel (leuke) activiteiten in. Ik zal niet in detail treden, maar ik heb de afgelopen week mijn diploma “rustig blijven in netelige situaties” ruimschoots verdiend!

De komende tijd zullen er bij ons heel veel accu-oplaad activiteiten worden gedaan (want gelukkig kan de leeggelopen accu op diverse manieren weer opgeladen worden). Ook hier is het bij de jongste nog wat zoeken (de oudste heeft al behoorlijk wat oplaadmogelijkheden ontdekt), maar muziek luisteren en buiten spelen doen het bij beiden altijd goed. Zo, het zonnetje schijnt, dus wij zijn naar buiten. Lang leve zonne-energie!

Heimelijke genoegens #1

heimelijke genoegens van het ouderschap #1

Het is echt niet zo dat ik het leuk vind wanneer één van de kinderen ziek is. Maar dat zieke, zielige hoopje mens is wel ontzettend knuffelbaar en rustig. En laten dat nou net twee dingen zijn waar ik ontzettend van kan genieten!

Ook is het heerlijk om weer “nodig” te zijn. De, veel te snel zelfstandig wordende, prullekes kunnen als ze ziek zijn eventjes niet zonder papa of mama. Zo’n patiëntje heeft zorg nodig en heel veel liefdevolle kroelen!

En wat ook zo fijn is van een grieperig kindje: het moment waarop het weer beter is. Na de periode van rust en stilte, voelt de onophoudelijke woordenstroom ineens als een verademing. Zo heeft onze jongste na een paar dagen buikgriep dan ook weer babbels voor tien en als ik hem wil kroelen, loopt hij heel hard weg. Alles is weer bij het oude!