Ho ho ho

Misschien is het ouderwets. Misschien is het sentimenteel. Misschien is het gewoon een fijne traditie. Ik kies voor het laatste. Zeg nou zelf, wat is er nu fijner dan post ontvangen van mensen die je het allerbeste wensen? Dat geeft een warm gevoel en dat kunnen veel mensen gebruiken in deze donkere, kille dagen.

Ik hou er van en geniet van de Kerstwensen die wij van anderen ontvangen. Hoe haaks daarop staat mijn jaarlijkse wedloop om de kaarten op tijd de deur uit te krijgen. Het is elk jaar weer de vraag of onze vrienden, familie en kennissen een welgemeende Kerstgroet ontvangen van ons gezin. Het is zeker geen onwil van mijn kant, het lukt vaak simpelweg niet.

Gedurende het hele jaar hou ik de adressenlijst up-to-date. Kant en klaar in Word op etikettenformaat, klaar om uitgeprint te worden. Zo rond de Sint zijn verjaardag zucht ik opgelucht dat ze nog lang niet de deur uit kunnen. De allereerste wil ik nou ook weer niet zijn, dus even wachten kan dan geen kwaad. Vervolgens komt de boom met lichtjes in huis en voel ik lichte drang om de speciale zegels te kopen.

Wanneer de allereerste Kerstkaart bij ons in de brievenbus is gestopt, wordt het menens. Nu behoor ik actie te ondernemen. Dat weet ik, maar dan moet ik eerst kijken hoeveel kaarten ik nog over heb van voorgaande jaren en daarna een eventueel tekort aanvullen. Of zal ik samen met de jongens kaarten maken? Dat is ook altijd zo leuk (en persoonlijk). Of nee, een foto! Nog persoonlijker.

Als het meezit, dan zijn alle kaarten geschreven voor de Kerst en (de volgende uitdaging) op de bus gedaan. Sommige jaren lukt dat niet, maar krijg ik ze wel de deur uit tussen Kerst en Oud en Nieuw. Daarna (mits niet te lang gewacht) is ook nog een optie, waarvan ik wel eens gebruik heb gemaakt.

Voor onze familie, vrienden en kennissen is het daarom altijd een verrassing of er een kaart binnenkomt van Familie V. En als ie komt, wanneer dat dan is. Ik hoop dat ze dat niet erg vinden. En ik hoop vooral dat ze weten dat wij ze sowieso een warm hart toedragen en het allerbeste wensen voor het nieuwe jaar. Met of zonder Kerstkaart. Wellicht een goed voornemen om ze dat duidelijk te maken volgend jaar! Of nee, goede voornemens daar doe ik niet aan… maar dat is weer een ander verhaal.

O ja, ik ben me zeker bewust van het feit dat de tijd die ik besteed heb om dit relaas te typen ook had kunnen besteden aan het schrijven van Kerstkaarten. De druk op de ketel neemt toe! Of het gaat lukken dit jaar? Dat blijft spannend.

In je dromen

volg je droomWat een fraaie woorden: “volg je droom”. Nou ben ik (meestal) niet zo’n volgzaam typetje, dus dat volgen van dromen, daar ben ik nooit aan begonnen. Het klinkt ook als een onmogelijke opgave, dat “volg je droom”. Alsof je bij voorbaat al weet dat die droom onbereikbaar is en dat hem op de hielen zitten het hoogst haalbare is. Als ik dan toch iets zou moeten doen met een droom, dan wil ik hem vooral waarmaken en niet alleen maar achter na zitten.

En laat dat nu precies zijn, wat ik ga doen! Ik ga mijn droom niet achterna, ik ga er alles aan doen om hem te bereiken. Sterker nog, ik ben er al een tijdje geleden mee begonnen. En nu is het tijd geworden om het wereldkundig te maken! Ik ga mijn brood verdienen met schrijven. Zo begin ik een eigen tekstbureau en ga ik mijn eigen boeken aan de man brengen.

Inmiddels ben ik derhalve druk met “verdienmodellen opzetten, een elevatorpitch bedenken, mindmappen, mijn portfolio opstellen, bedrijfspromo’s maken, SEO van de nieuwe website” en uiteraard vooral druk met schrijven! Heerlijk, de kop is er af. Dit is wat ik wil!

Ekspliko.com zal niet ophouden te bestaan, maar de opzet zal wel gaan veranderen. Het hoe, wat en wanneer, dat volgt.

Binnenkort verkrijgbaar

nieuwNog nooit vertoond! Revolutionair! Dat zullen de reacties zijn wanneer ik mijn nieuwe winkel open. En die reacties kloppen. Het is nog nooit vertoond, maar geweldig in al zijn simpelheid. Het is haast onwerkelijk dat er nog nooit eerder iemand op hetzelfde idee is gekomen.

In mijn nieuwe winkel kun je terecht voor alle modellen in elke maat. Oud of nieuw, jij kiest welke je nu het beste past. Ze zijn verkrijgbaar in alle mogelijke kleuren. Allemaal tot net onder het oor.

Als opperbevelhebber van die prachtige winkel (met vershoudmagazijn erachter gesitueerd) kan ik je advies op maat geven. Ik ben namelijk ervaringsdeskundige! Dus: aarzel niet en kom snel langs voor een nieuwe.

De mooie gevel sluit prima aan bij mijn koopwaar en valt lekker op in het straatbeeld. Zodra ik besloten heb of het een ritssluiting of drukknoopsluiting zal worden, kan de productie starten. Met de nieuw op handen zijnde donorwet verwacht ik weinig problemen met de aanvoer van voldoende grondstof.

Verder denk ik nog na over een passende slogan. Iets zoals dit: “Yell, yell, koop hier je nieuwe vel!” of deze: “Voor elk wat vels”. Suggesties zijn welkom. Ik denk, dat het storm gaat lopen. Want zeg nou zelf, als je niet goed in je vel zit, waar kun je anders een nieuwe kopen?

Wen er maar aan!

wendingHet was hooguit de derde keer dat ik het deed. Ik was het zat en ik wilde er iets aan doen, dus deed ik het. Die witgrijze haren die in steeds grotere getale op mijn hoofd verschenen, die moesten wijken! Wijken voor een fris kleurtje, dat niet al te opvallend was. Gewoon een kleurtje uit een pakje, niet al te permanent (want stel, dat het er vreselijk uit kwam te zien…). Het pak met de verf was inmiddels al een tijdje in huis en eindelijk raapte ik mijn moed bij elkaar.

Ik was home alone en dat leek mij een mooie gelegenheid. En jawel, het lukte! De grijswitte haren vielen in het niet door de nieuwe, lichtere (en blondere) kleur. Missie geslaagd. Althans, dat vond ik voordat ik de commentaren van de mannen in huis hoorde. De jongste vroeg: ”Mama, waarom is je haar oranje?”, de oudste… Ach, het kwam er op neer dat ze geen van allen enthousiast waren.

Dat kan ook best, dat mag ook best en het is ook best te begrijpen. De vrouw des huizes veranderde immers nooit van haarkleur en nu, zomaar, ineens, zonder waarschuwing vooraf, deed ze dat wel! En ze had kunnen weten, dat wijzigingen (in wat voor vorm dan ook) zonder vooraankondiging niet in goede aarde vallen bij haar gezin.

Nu de uitgroei goed zichtbaar begint te worden, zijn de heren er aan gewend en zeggen ze er (haast) niks meer over. Gelukkig ben ik niet voor 1 gat te vangen! Ik heb een sluw plannetje bedacht. Volgende week gaat het gebeuren… ik denk dat ik ga voor knalgeel (mooi op tijd voor de Tour de France). Daarna lijkt blauw me wel wat en over een poosje wordt het roze. Constante verandering zorgt immers ook voor gewenning, toch?

CSI Kitchen

Compositietekening

Compositietekening

 

Signalement: donker, van gemiddelde lengte, middelbare leeftijd, gevaarlijk (staat voortdurend op scherp).

Als vermist opgegeven op woensdag 1300 uur. Laatst gezien op dinsdag om 1130 uur.

Vermoedelijk plaats delict: de keuken. Ooggetuige geeft tijdens verhoor aan dat er een appeltje te schillen was met de vermiste.

Sporenonderzoek liep spaak vanwege het verdwijnen van de betreffende schillen in de GFT bak. Mogelijk is vermiste bij het wekelijks legen der containers verdwenen naar onbekende bestemming.

Volgende keer in CSI Home: heropening van cold-case: de vermiste sok.

Aardig egoïstisch!

aardig“Altijd vriendelijk zijn tegen de mensen!” zei mijn vader dikwijls. Wie “de mensen” precies zijn, dat ben ik nooit te weten gekomen, maar de strekking is helder. Het zit dan ook nog steeds ingebakken in heel mijn doen en laten.

En inmiddels roep ik het ook tegen onze kinderen: “altijd vriendelijk zijn!”. Het laatste stukje (dat van die mensen) laat ik weg, dat lijkt mij duidelijker. Het gaat erom dat vriendelijkheid niks kost, maar wel veel oplevert.

Toen ik jonger was, was ik voornamelijk vriendelijk en aardig uit onzekerheid. Ik wilde aardig gevonden worden. Dat stadium ben ik inmiddels voorbij (lang leve het ouder worden!). Aardig zijn en vriendelijk zijn, dat klinkt zoetsappig en wellicht ook een tikkeltje naïef. Nou, geloof me dat is het juist niet. Vriendelijkheid maakt blij. Je maakt iemand anders blij en (zeker niet onbelangrijk) je wordt er zelf blij van! Dat heeft niets met naïviteit te maken.

Kortom: het voelt goed om vriendelijk en aardig te zijn. Vergiffenis past ook goed in het rijtje. Probeer het eens! Vergeef een ander zijn fouten en je voelt je veel fijner. Ook dat heeft weinig met de ander te maken, maar juist vooral met je zelf. Hoe jij omgaat met en denkt over een ander, zegt immers alles over jou en niets over die ander! Wees aardig voor een ander en je bent juist aardig voor jezelf. Lekker egoïstisch dus.

O ja, de fraaie tekst in de afbeelding is van 365 dagen succesvol. Hun (Facebook) pagina is de moeite waard om te bezoeken!

The day after

dankbaarLoom rek ik me uit en kijk naar het slagveld om me heen. De hele woonkamer ligt vol met diverse stille getuigen van het heerlijk avondje van gisteren. Op mijn nieuwe, zachtroze huissokken (met kleine glitters!) slalom ik voorzichtig naar de grote doos met papier die staat te wachten om naar buiten gebracht te worden. Wat een rust in huis en hoe anders was dat de afgelopen weken!

In de loop van de ochtend komt er langzaam maar zeker weer wat meer leven in de brouwerij. Er wordt getekend, gebouwd, tegen elkaar geracet en er worden spelletjes gespeeld. Nieuwe spulletjes krijgen een plekje of worden al meteen in gebruik genomen. En terwijl de oudste me komt roepen voor een potje Zeeslag, verheug ik me al op het uitgebreide bad met gezichtsmaskertje dat voor me in het verschiet ligt vanavond. Straks ook nog een grote kom warme chocomel met iets lekkers. Ik kan me een vervelendere day after indenken. Dank U Sinterklaasje!

Het mysterie van de verdwenen knop

de knopDe knop moest om. Zoveel was duidelijk. Prima constatering, maar helaas had ik geen flauw idee waar ik die knop kon vinden. Niet dat ik al heel fanatiek had gezocht, maar het leek me dat die veelbesproken knop niet heel moeilijk te vinden moest zijn. Als er zoveel mensen over praatten, dan was ie vast te vinden op een voor de hand liggende plaats.

Ik begon de zoektocht daarom in mijn hoofd. Daar vond ik van alles, maar van een knop was geen sprake. Misschien aan de buitenkant van mijn hoofd? Bij onze oudste zoon zat er destijds een knopje op zijn neus dat er bij aanraking voor zorgde dat zijn tong naar buiten kwam. Dus ik duwde op mijn neus. Niets. Nog maar een keer proberen… en wat denk je? Er gebeurde helemaal niets. Zelfs mijn tong bleef binnenboord.

Waar kon dat verdraaide ding nou toch zijn? Ik besloot het los te laten. Laat maar zitten dan die akelige knop. En terwijl ik mijn best deed om de hele mislukte zoektocht te vergeten, werd het me duidelijk. De knop zat de hele tijd verstopt in mijn hart. Mijn verstand schreeuwde al maanden dat het zo niet verder kon, maar zolang mijn gevoel daar niet mee strookte, kon de knop niet om.

Nu is er twee kilo af. De knop is gevonden, de kop is eraf!

Van geluk gesproken

Er zijn van die dagen… van die dagen dat het één na het ander totaal mis gaat (of een klein beetje mis, dat door de massale herhaling, aanvoelt alsof alles totaal verkeerd gaat). Vorige week nog had ik er zo één. Zo’n dag. Het begon met scherven.

sadTerwijl ik de gebroken stukjes veiligheidsglas van het deksel van een pan bij elkaar sprokkelde, hoorde ik m’n vent nog mompelen: “Ach, scherven brengen geluk.” Ik wilde antwoorden, dat ik dan wel heel veel geluk zou moeten hebben, maar ik hield me in en ruimde verder op.

Even later bleek het veiligheidsglas zijn naam geen eer aan te doen, want toen ik in een over het hoofd gezien stukje stapte, stond ik te jodelen van de pijn. Daarna volgde een reeks kleine ongelukjes (variërend van omgevallen glazen lekker plakkende ranja, onmogelijke vlekken op nieuwe kleren, woede-uitbarstingen waarbij met speelgoed gegooid moest worden en nou ja, nog meer van dergelijke zaken). Zowat allemaal dagelijkse kost en niet het einde van wereld, maar ergens in de namiddag was ik behoorlijk uitgeblust.

Bij het eten koken, was ik blij dat de dag al tegen het eind liep en was ik in de waan, dat er nu niet zo veel meer mis kon gaan. Ik had boontjes en er zijn weinig dingen die ik lekkerder vind dan sperzieboontjes vers uit de tuin! Dat werd smullen. Mijn humeur werd stilaan beter, maar helaas was ik er niet echt met mijn gedachten bij. Om een lang verhaal kort te maken: de boontjes brandden aan. En niet zomaar een beetje, nee, ze waren echt helemaal roetzwart.

Uiteraard, geheel in de trend van de dag, had ik niets in huis om de inmiddels behoorlijk hongerige meute tevreden te stellen. Bijna niets, er lag in de koelkast nog een zak kant-en-klare poffertjes. Volgens onze oudste zijn die mama’s specialiteit (hetgeen veel zegt over mijn kookkunst of over de ontwikkeling van zijn smaak). Dus wat blikken ananas en gemengd fruit opengetrokken, magnetron aan, schenkstroop en poedersuiker op tafel et voila: een eenvoudige, doch voedzame maaltijd.

happyIk had flink de P in, maar onze oudste zoon zat te stralen. En terwijl hij zijn bord vol schepte, zei ie: “Ik vind het helemaal niet erg, dat de boontjes aangebrand zijn! Nu heb ik lekker poffertjes. Dat is nog eens geluk hebben, hè mama!” En daar had ie helemaal gelijk in. Geluk zit in een klein hoekje (en soms verstopt onder een dikke laag “ongeluk”).

De grote opruiming

Een maand geleden begon ie: de grote opruiming. Het leek me een uitstekend idee om het hele huis op te ruimen en te poetsen, zodat er tijdens de zomervakantie relaxed kon worden en alleen het hoognodige gedaan hoefde te worden. Iets dergelijks had ik een paar jaar eerder van een collega-moeder gehoord en toen zij het vertelde, leek het me een perfect plan.

ClutterVoor haar waarschijnlijk wel, maar in ons huis is er helemaal niets van gekomen. Sterker nog, het is complete chaos. Overal staan nu dozen en zakken die ofwel bestemd zijn voor het goede doel ofwel met de vuilnisman mee naar huis mogen ofwel een nieuw plaatsje in ons eigen huis dienen te krijgen. Zucht. Het huis begon te lijken op een exacte kopie van het binnenste van mijn hoofd (veel te vol met allerlei overbodige ballast die overboord gekieperd dient te worden).

En ik wist het niet meer. Ergens tussen alle stofnesten en spinnenwebben in mijn hoofd moest de oplossing zitten. Ik had immers genoeg gelezen over de beste manier om chaos aan te pakken. Dat was het! Ik had het toch gelezen?… en ineens bedacht ik een manier waarop ik de stofnesten, spinnenwebben en overdaad aan spullen kon wegwerken. Eigenlijk zo simpel, dat ik het inderdaad al lang zelf wist. Het zat al heel lang ergens verstopt in een hoekje van mijn hersens.

Het antwoord? Spullen zijn geen herinneringen, herinneringen zitten in jezelf! In ons huis zitten zoveel speciale spullen die doen denken aan heel speciale mensen, dat het me moeilijk valt om er afscheid van te nemen. Dat begint al tijdens het opruimen, dan is er de twijfel over welke stapel gekozen dient te worden. Maar de herinneringen blijven, die zitten niet vast aan dingen, maar die zitten vast in je hoofd en je hart!

Dus? Doen! Niet denken! Uhm, waar wacht ik dan nog op? En jij? Hoe zit het met jou?